Parque Karukinka in Chili: buite die gebaande pad op Tierra del Fuego

Parque Karukinka is in die verre suide van Chili, op die eiland, geleë. Tierra del Fuego, wat ook bekend staan ​​as Tierra del Fuego. Hierdie eiland lê suid van die Straat van Magellan en word met Argentinië gedeel.

Die natuurreservaat self is enorm. Met byna 300 000 hektaar is dit omtrent vier keer die grootte van die stad Santiago. Sedert 2004 word die park bestuur deur die Natuurbewaringsvereniging en dit is die grootste beskermde natuurreservaat op Tierra del Fuego. Binne Karukinka wissel landskappe voortdurend af. Die landskap bestaan ​​uit woude, oop vlaktes en strandmere, afgewissel met heuwelagtige vlaktes.

Parque Karukinka is afgeleë en nie maklik bereikbaar nie. Daar is feitlik geen openbare vervoer na Parque Karukinka nie. 'n Bus ry af en toe na Pampa Guanaco, maar jy kan nie daarop staatmaak nie. In die praktyk benodig jy dus net jou eie motor om hier te kom. Van Porvenir af is dit steeds 'n rit van meer as 260 kilometer na die park, en jy sal skaars enige geriewe langs die pad teëkom. Tydens my verblyf hier het ek geen ander reisigers gesien nie. Ek was werklik 'n rukkie heeltemal alleen hier.

Jy besoek Parque Karukinka hoofsaaklik vir die natuur en die landskap. Die beste manier om die gebied te verken, is te voet. Slegs dan sal jy ervaar hoe uitgestrekt en stil dit hier is.

Toe ek daar was, was 'n paar staproetes rondom die verblyf in Sektor Vicuña uitgemerk. Dit is dagstappe wat jou deur woude, verby strandmere en oor heuwelagtige terrein neem.

Daarbenewens is daar die La Paciencia-roete. Dit is 'n meerdaagse staptog van ongeveer 66 kilometer, waartydens jy dae lank deur afgeleë terrein trek sonder geriewe. Hierdie staptog vereis deeglike voorbereiding.

Die beginpunt is direk by die Sector Vicuña-kampeerterrein. Sendero Laguna el Cura, 'n Sirkelvormige stap van ongeveer 14 kilometer en, sover dit my aangaan, die mooiste stap in Parque Karukinka. Die roete begin reg by die koepels en neem jou eers deur oop terrein en dan in 'n unieke woud met gevalle bome, mosse en kronkelende paadjies.

Na 'n paar kilometer bereik jy 'n oop gebied met 'n uitsig oor die omgewing en die strandmeer. Van hier af sien jy werklik hoe groot die gebied is. Deur die hele stap kom jy gereeld guanacos teë wat jou fyn dophou en mekaar waarsku sodra jy te naby kom.

Dit is 'n gevarieerde stap met woud, oop vlaktes en uitkykpunte, sonder om ander stappers teë te kom.

Nie ver van Sektor Vicuña af nie, die Sendero Pietro Grande. Dit is 'n korter sirkelvormige stap van ongeveer 5,5 kilometer. Anders as Laguna el Curo, fokus hierdie roete hoofsaaklik op die uitsig.

Van die begin af klim jy stadig na die bopunt. Halfpad op het jy reeds 'n uitsig oor die koepels en die omliggende landskap, maar dit is eers bo dat die blote uitgestrektheid van die gebied werklik duidelik word.

Die wind speel hier 'n groot rol. Bo-op die heuwel is dit so sterk dat dit soms moeilik is om stil te staan ​​en foto's te neem nie altyd moontlik is nie. Dit is juis wat hierdie stap anders maak as die ander roetes in Karukinka.

De Cóndores Imaginarios-heuwel is 'n kort stap van 'n paar kilometer waar jy die kans het om kondors van naderby te sien. Hierdie enorme roofvoëls sweef dikwels bo die heuwels hier en maak gebruik van die sterk termale in hierdie gebied.

Die beginpunt is aan die ander kant van 'n rivier, en dit kan dadelik 'n uitdaging wees. Tydens my besoek was die water hoog en die stroom redelik vinnig. Met kameras en toerusting by my, het ek nie gedink dit was 'n goeie idee om die oorsteek te maak nie.

Later het ek sien hoe veldwagters die rivier oorsteek deur hul klere uit te trek en daardeur te loop. Dit dui daarop dat hierdie roete nie altyd maklik toeganklik is nie en dat jy versigtig moet bepaal of dit veilig is.

Geduld Dit is 'n meerdaagse staptog van ongeveer 66 kilometer. Die roete loop reguit deur die mees afgeleë deel van Parque Karukinka. Die naam van die roete verwys na die geduld wat jy nodig het, aangesien dit hoofsaaklik die weer en toestande is wat hierdie trek moeilik maak.

Die weer hier kan vinnig verander, die wind is dikwels sterk, en jy is heeltemal op jou eie. Jy sal geen geriewe langs die pad teëkom nie, en afhangende van die weer, moet jy rekening hou met nat terrein en die oorsteek van riviere.

Daar is egter iets terug. Diegene wat hierdie roete stap, besoek plekke waar amper niemand gaan nie en kry 'n volledige prentjie van die Karukinka-landskap, van woude en valleie tot oop vlaktes na die kus toe.

Ervaring met meerdagstaptogte en goeie voorbereiding is absoluut noodsaaklik vir die stap.

As jy in wildlewe belangstel, is Parque Karukinka 'n interessante bestemming. Dit is egter nie maklik om diere raak te sien nie. Baie diere leef verspreid oor die gebied en wys hulself nie altyd nie. Dit maak dit ekstra spesiaal wanneer jy wel wildlewe teëkom.

De guanaco Dit is sonder twyfel die dier wat jy die meeste sal sien. Tydens my verblyf het hulle oral opgeduik, dikwels op 'n afstand, maar altyd waaksaam. Sodra jy te naby kom, hoor jy 'n kenmerkende geluid wat hulle gebruik om mekaar te waarsku. Sodra jy dit herken, weet jy hulle is êrens naby.

Daarbenewens het ek verskeie teëgekom vossen teen op die oop vlaktes en op die pad het ek 'n gesien gordeldier langs die pad. Verskeie voëlspesies vlieg rond in en om die bosse en oop gebiede, insluitend ibisse.

Met 'n bietjie meer geluk en tyd is daar baie meer om te sien. In die heuwels van Karukinka woon kondore, wat gebruik maak van die sterk termale hier. Aan die kus lê 'n kolonie olifantseëls wat jaarliks ​​hierheen terugkeer. Ek het probeer om soontoe te ry, maar moes omdraai omdat die afstand groter as verwag geblyk het te wees en my petrol begin opraak het.

Parque Pinguïno Rey is ook geleë op pad na Karukinka, waar jy koningpikkewyne kan sien. Dis 'n lekker toevoeging as jy in elk geval soontoe reis.

Dit is nie net die diere wat hierdie gebied spesiaal maak nie. Die landskap en plantegroei val ook dadelik op sodra jy hier rondloop.

Terwyl jy stap, gaan jy deur verskeie soorte terrein. Digte woude met kronkelende paadjies en gevalle bome word afgewissel met oop vlaktes en heuwelagtige terrein. Hierdie woude bestaan ​​hoofsaaklik uit Nothofagus-bome, 'n spesie tipies van hierdie deel van die wêreld wat hier groot gebiede bedek.

In die oop gebiede verander die landskap heeltemal. Hier sien jy lae plantegroei en struike wat aangepas het by die sterk winde en droë klimaat. In die valleie en rondom die strandmere kom jy nat, moerasagtige gebiede teë wat deel is van uitgestrekte veenlande. Hierdie sogenaamde turba stoor enorme hoeveelhede water en koolstof en speel 'n belangrike rol in die Karukinka-ekosisteem.

Wat die gebied interessant maak, is daardie verskeidenheid. Binne 'n kort tydjie gaan jy van woud na oop steppe en van heuwels na nat valleie. Langs die kus verander die landskap weer, en jy vind plekke waar olifantseëls woon en voëls bymekaarkom, onder andere.

Om in Parque Karukinka te oornag is 'n ervaring op sigself. Ek het in 'n koepel in die middel van die park geslaap, maar moenie enige gemak hier verwag nie. Die koepel was leeg, sonder 'n bed of geriewe. Ek het op 'n dun mat geslaap en 'n slaapsak gebruik wat geskik is vir temperature onder vriespunt.

Snags daal die temperatuur aansienlik, en ten spyte van termiese klere, 'n hoed en handskoene, was dit steeds koud. Daar is geen verhitting of isolasie nie, so jy moet regtig hiervoor voorbereid wees.

Geriewe is beperk. Daar is 'n toilet, maar jy moet die veldwagters nader om dit te gebruik. In die praktyk kom dit daarop neer om soveel as moontlik self te reël. Dit geld ook vir kos, water en kooktoerusting. Dit is werklik terug na die basiese beginsels. Jy moet alles wat jy nodig het self saambring.

Verder is Parque Karukinka nie heeljaar oop nie, en die situasie kan per seisoen verskil. Kontroleer dus vooraf of die park toeganklik is en reël jou verblyf direk met die organisasie.

Ek het self van Puerto Natales na Parque Karukinka gery en geneem Punta Delgada die veerboot na Tierra del Fuego. Van daar af is jy gou op jou eie. Daar is feitlik geen openbare vervoer nie, en jy moet die laaste deel met 'n huurmotor aflê.

Dit is ook moontlik om die park vanaf Ushuaia om te besoek, maar dis nie 'n kort rit nie. Jy sal maklik tien uur op die pad wees en meer as 450 kilometer deur afgeleë gebied ry, en die grens na Chili oorsteek.

Watter roete jy ook al kies, moenie die afstande onderskat nie. Geriewe is skaars en jy sal selde vulstasies teëkom. Goeie voorbereiding is hier noodsaaklik. Maak seker dat jy jou motor betyds volmaak, byvoorbeeld in Cerro Sombrero of by Parador Russfin. Daarna is daar min tot geen geleenthede om brandstof in te pomp nie. Jy ry deur uitgestrekte vlaktes met skape en guanacos en kom skaars enige ander mense teë.

Wanneer jy Parque Karukinka besoek, ry jy deur 'n groot deel van die Chileense kant van Tierra del Fuego. Hierdie deel van die eiland is uitgestrekt en yl bevolk, en die afstande is nogal groot.

Langs die pad sal jy 'n aantal spesiale plekke teëkom. Jy kan byvoorbeeld stop by Park Pingüino Rey, waar jy koningpikkewyne van naderby kan sien. Dit is een van die min plekke in Suid-Amerika waar hierdie spesie voorkom. Die kans om hulle te sien is ook redelik hoog. Daarbenewens kan jy in die klein museum meer leer oor die pikkewyne wat in hierdie streek woon.

Jy slaag dit ook Monumento Draga Aurífera Existente, 'n oorblyfsel uit die tyd van goudmynbou in Tierra del Fuego.

Vir 'n oornagverblyf op die pad, Parador Russfin 'n Spesiale plek. Hierdie saagmeule is afgeleë en wys duidelik hoe geïsoleerd hierdie deel van die eiland is.

Parque Karukinka is dalk nie die mees voor die hand liggende keuse tydens 'n toer deur suidelike Patagonië nie. Dit neem tyd om daar te kom, vereis deeglike voorbereiding, en jy offer 'n bietjie gerief op. Maar hier ervaar jy iets wat al hoe skaarser word in Patagonië: vrede, ruimte, en geen ander reisigers nie.

Tydens my verblyf het ek nie 'n enkele ander reisiger gesien nie. Geen bakkies, geen groepe, geen skares nie. Net die natuur, en veral groepe guanacos wat jou van ver af dophou.

Nie alles het maklik gekom nie. Die koue in die koepel, die gebrek aan geriewe, en die voortdurende denke oor brandstof maak dit soms 'n sukkel. En dan is daar daardie wind wat aanhoudend in jou gesig waai. Maar dis presies wat hierdie plek maak. Jy is heeltemal op jou eie hier, en dit maak die ervaring soveel meer intens.

Vir wie is dit die moeite werd? Vir reisigers wat doelbewus afgeleë gebiede kies, wat nie omgee om alles self te reël nie, en wat dit eintlik waardeer as 'n bestemming onontdekt is. As jy op soek is na gemak of gerief, is dit beter om hierdie plek oor te slaan.

Ek het Parque Karukinka besoek tydens my padreis deur suidelike Patagonië. Tydens hierdie reis het ek bekende hoogtepunte soos die Torres del Paine Nasionale Park, Mount Fitz Roy, die Perito Moreno-gletser en Ushuaia gekombineer met minder bekende plekke soos Parque Nacional Pali-Aike, Parque Nacional Patagonia en Parque Karukinka. Dit bly een van my gunsteling reise ooit.