Parque Karukinka στη Χιλή: έξω από την πεπατημένη στη Γη του Πυρός

Το Πάρκε Καρουκίνκα βρίσκεται στο νότιο άκρο της Χιλής, στο νησί. Tierra del Fuego, που είναι επίσης γνωστό ως Tierra del Fuego. Αυτό το νησί βρίσκεται νότια του Πορθμού του Μαγγελάνου και το μοιράζεται με την Αργεντινή.

Το ίδιο το φυσικό καταφύγιο είναι τεράστιο. Με έκταση σχεδόν 300.000 εκτάρια, είναι περίπου τέσσερις φορές μεγαλύτερο από την πόλη του Σαντιάγο. Από το 2004, το πάρκο διαχειρίζεται η Εταιρεία Συντήρησης Άγριας Ζωής και είναι το μεγαλύτερο προστατευόμενο φυσικό καταφύγιο στη Γη του Πυρός. Μέσα στην Καρουκίνκα, τα τοπία εναλλάσσονται συνεχώς. Το τοπίο αποτελείται από δάση, ανοιχτές πεδιάδες και λιμνοθάλασσες, διάσπαρτες με λοφώδεις πεδιάδες.

Το Πάρκο Καρουκίνκα είναι απομακρυσμένο και δεν είναι εύκολο να το προσεγγίσετε. Δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου δημόσια συγκοινωνία προς το Πάρκο Καρουκίνκα. Ένα λεωφορείο περνάει περιστασιακά προς την Πάμπα Γκουανάκο, αλλά δεν μπορείτε να βασιστείτε σε αυτό. Στην πράξη, επομένως, χρειάζεστε απλώς το δικό σας αυτοκίνητο για να φτάσετε εδώ. Από το Πορβενίρ, η διαδρομή μέχρι το πάρκο διαρκεί πάνω από 260 χιλιόμετρα και δεν θα συναντήσετε σχεδόν καμία ανέσεις στην πορεία. Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου εδώ, δεν είδα άλλους ταξιδιώτες. Ήμουν πραγματικά εντελώς μόνος εδώ για λίγο.

Επισκέπτεστε το Πάρκο Καρουκίνκα κυρίως για τη φύση και το τοπίο. Ο καλύτερος τρόπος για να εξερευνήσετε την περιοχή είναι με τα πόδια. Μόνο τότε θα νιώσετε πόσο απέραντο και ήσυχο είναι εδώ.

Όταν ήμουν εκεί, είχαν σηματοδοτηθεί μερικά μονοπάτια πεζοπορίας γύρω από το κατάλυμα στον Τομέα Βικούνια. Πρόκειται για ημερήσιες πεζοπορίες που σας μεταφέρουν μέσα από δάση, δίπλα σε λιμνοθάλασσες και σε λοφώδες έδαφος.

Επιπλέον, υπάρχει το μονοπάτι La Paciencia. Πρόκειται για μια πολυήμερη πεζοπορία περίπου 66 χιλιομέτρων, κατά την οποία θα περπατήσετε μέσα από απομακρυσμένο έδαφος για μέρες χωρίς ανέσεις. Αυτή η πεζοπορία απαιτεί σχολαστική προετοιμασία.

Ξεκινά ακριβώς από το κάμπινγκ Sector Vicuña. Σεντερό Λαγκούνα ελ Κούρα, Μια κυκλική πεζοπορία περίπου 14 χιλιομέτρων και, κατά τη γνώμη μου, η πιο όμορφη πεζοπορία στο Πάρκο Καρουκίνκα. Η διαδρομή ξεκινάει ακριβώς από τους θόλους και αρχικά σας οδηγεί μέσα από ανοιχτό έδαφος και στη συνέχεια σε ένα μοναδικό δάσος με πεσμένα δέντρα, βρύα και ελικοειδή μονοπάτια.

Μετά από λίγα χιλιόμετρα, φτάνετε σε μια ανοιχτή περιοχή με θέα στη γύρω περιοχή και τη λιμνοθάλασσα. Από εδώ, βλέπετε πραγματικά πόσο απέραντη είναι η περιοχή. Σε όλη τη διαδρομή, συναντάτε τακτικά γκουανάκος που σας παρακολουθούν στενά και προειδοποιούν ο ένας τον άλλον μόλις πλησιάσετε πολύ.

Πρόκειται για μια ποικίλη πεζοπορία με δάσος, ανοιχτές πεδιάδες και σημεία θέας, χωρίς να συναντήσετε άλλους πεζοπόρους.

Όχι μακριά από τον Τομέα Βικούνια, το Σεντερό Πιέτρο Γκράντε. Πρόκειται για μια μικρότερη κυκλική πεζοπορία περίπου 5,5 χιλιομέτρων. Σε αντίθεση με τη Λαγκούνα ελ Κούρο, αυτή η διαδρομή επικεντρώνεται κυρίως στη θέα.

Από την αρχή, ανεβαίνεις αργά προς την κορυφή. Στα μισά της διαδρομής, έχεις ήδη θέα στους θόλους και το γύρω τοπίο, αλλά μόνο στην κορυφή η απέραντη έκταση της περιοχής γίνεται πραγματικά ξεκάθαρη.

Ο άνεμος παίζει σημαντικό ρόλο εδώ. Στην κορυφή του λόφου, είναι τόσο δυνατός που μερικές φορές είναι δύσκολο να σταθεί κανείς ακίνητος και να τραβήξει φωτογραφίες δεν είναι πάντα εφικτό. Αυτό ακριβώς κάνει αυτή την πεζοπορία διαφορετική από τις άλλες διαδρομές στην Καρουκίνκα.

De Λόφος Κόντορες Ιματζινάριος Υπάρχει μια σύντομη διαδρομή μερικών χιλιομέτρων, όπου έχετε την ευκαιρία να δείτε από κοντά κόνδορες. Αυτά τα τεράστια αρπακτικά πουλιά συχνά πετούν πάνω από τους λόφους εδώ, αξιοποιώντας τα ισχυρά θερμικά ρεύματα της περιοχής.

Το σημείο εκκίνησης βρίσκεται στην άλλη πλευρά ενός ποταμού, και αυτό μπορεί να αποτελέσει άμεση πρόκληση. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου, η στάθμη του νερού ήταν υψηλή και το ρεύμα αρκετά γρήγορο. Με κάμερες και εξοπλισμό μαζί μου, δεν θεώρησα καλή ιδέα να κάνω τη διάσχιση.

Αργότερα, είδα δασοφύλακες να διασχίζουν το ποτάμι βγάζοντας τα ρούχα τους και να περπατούν μέσα από αυτό. Αυτό δείχνει ότι αυτή η διαδρομή δεν είναι πάντα εύκολα προσβάσιμη και ότι πρέπει να αξιολογήσεις προσεκτικά αν είναι ασφαλής.

Υπομονή Πρόκειται για μια πολυήμερη πεζοπορία περίπου 66 χιλιομέτρων. Η διαδρομή διασχίζει κατευθείαν το πιο απομακρυσμένο μέρος του Parque Karukinka. Το όνομα του μονοπατιού αναφέρεται στην υπομονή που χρειάζεστε, καθώς ο καιρός και οι συνθήκες είναι κυρίως αυτές που καθιστούν δύσκολη αυτή την πεζοπορία.

Ο καιρός εδώ μπορεί να αλλάξει γρήγορα, ο άνεμος είναι συχνά δυνατός και είστε εντελώς μόνοι σας. Δεν θα συναντήσετε καμία υποδομή στην πορεία και, ανάλογα με τον καιρό, πρέπει να λάβετε υπόψη το υγρό έδαφος και τη διέλευση ποταμών.

Υπάρχει όμως και κάτι σε αντάλλαγμα. Όσοι περπατούν αυτή τη διαδρομή επισκέπτονται μέρη όπου σχεδόν κανείς δεν πηγαίνει και αποκτούν μια ολοκληρωμένη εικόνα του τοπίου Karukinka, από δάση και κοιλάδες μέχρι ανοιχτές πεδιάδες προς την ακτή.

Η εμπειρία σε πολυήμερες πεζοπορίες και η καλή προετοιμασία είναι απολύτως απαραίτητα για την πεζοπορία.

Αν ενδιαφέρεστε για την άγρια ​​ζωή, το Parque Karukinka είναι ένας ενδιαφέρων προορισμός. Ωστόσο, ο εντοπισμός ζώων δεν είναι εύκολος. Πολλά ζώα ζουν διάσπαρτα σε όλη την περιοχή και δεν εμφανίζονται πάντα. Αυτό το καθιστά ακόμα πιο ξεχωριστό όταν συναντάτε άγρια ​​ζωή.

De γουανάκο Είναι αναμφίβολα το ζώο που θα δείτε περισσότερο. Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου, εμφανίζονταν παντού, συχνά από απόσταση, αλλά πάντα σε εγρήγορση. Μόλις πλησιάσετε πολύ, ακούτε έναν χαρακτηριστικό ήχο που χρησιμοποιούν για να προειδοποιήσουν ο ένας τον άλλον. Μόλις το αναγνωρίσετε αυτό, ξέρετε ότι βρίσκονται κάπου κοντά.

Επιπλέον, συνάντησα αρκετούς Βόσεν ενάντια στις ανοιχτές πεδιάδες και στο δρόμο είδα ένα αρμαδίλο κατά μήκος του δρόμου. Διάφορα είδη πουλιών πετούν μέσα και γύρω από τα δάση και τις ανοιχτές περιοχές, συμπεριλαμβανομένων των ίβιδων.

Με λίγη περισσότερη τύχη και χρόνο, υπάρχουν πολλά περισσότερα να δείτε. Στους λόφους της Καρουκίνκα ζωντανά κόνδορες, που εκμεταλλεύονται τα ισχυρά θερμικά ρεύματα εδώ. Στην ακτή βρίσκεται μια αποικία φώκιων ελεφάντων που επιστρέφει εδώ κάθε χρόνο. Προσπάθησα να οδηγήσω μέχρι εκεί, αλλά αναγκάστηκα να γυρίσω πίσω επειδή η απόσταση αποδείχθηκε μεγαλύτερη από την αναμενόμενη και η βενζίνη μου άρχιζε να τελειώνει.

Το Parque Pinguïno Rey βρίσκεται επίσης στο δρόμο προς την Karukinka, όπου μπορείτε βασιλικοί πιγκουίνοι μπορώ να δω. Αυτή είναι μια ωραία προσθήκη αν ταξιδεύετε ούτως ή άλλως προς τα εδώ.

Δεν είναι μόνο τα ζώα που κάνουν αυτή την περιοχή ξεχωριστή. Το τοπίο και η βλάστηση ξεχωρίζουν αμέσως μόλις περπατήσετε τριγύρω.

Κατά την πεζοπορία, περνάτε από διάφορα είδη εδάφους. Πυκνά δάση με ελικοειδή μονοπάτια και πεσμένα δέντρα εναλλάσσονται με ανοιχτές πεδιάδες και λοφώδες έδαφος. Αυτά τα δάση αποτελούνται σε μεγάλο βαθμό από δέντρα Nothofagus, ένα είδος τυπικό για αυτό το μέρος του κόσμου που καλύπτει τεράστιες εκτάσεις εδώ.

Στις ανοιχτές περιοχές, το τοπίο αλλάζει εντελώς. Εδώ βλέπετε χαμηλή βλάστηση και θάμνους που έχουν προσαρμοστεί στους ισχυρούς ανέμους και το ξηρό κλίμα. Στις κοιλάδες και γύρω από τις λιμνοθάλασσες, συναντάτε υγρές, βαλτώδεις περιοχές που αποτελούν μέρος τεράστιων τυρφώνων. Αυτές οι λεγόμενες τούρμπες αποθηκεύουν τεράστιες ποσότητες νερού και άνθρακα και παίζουν σημαντικό ρόλο στο οικοσύστημα Karukinka.

Αυτό που κάνει την περιοχή ενδιαφέρουσα είναι αυτή η ποικιλία. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, περνάτε από δάσος σε ανοιχτή στέπα και από λόφους σε υγρές κοιλάδες. Κατά μήκος της ακτής, το τοπίο αλλάζει ξανά και βρίσκετε μέρη όπου ζουν φώκιες ελέφαντες και συγκεντρώνονται πουλιά, μεταξύ άλλων.

Το να περάσεις τη νύχτα στο Πάρκο Καρουκίνκα είναι από μόνο του μια εμπειρία. Κοιμήθηκα σε έναν θόλο στη μέση του πάρκου, αλλά μην περιμένετε καμία άνεση εδώ. Ο θόλος ήταν άδειος, χωρίς κρεβάτι ή παροχές. Κοιμήθηκα σε ένα λεπτό στρώμα και χρησιμοποίησα έναν υπνόσακο κατάλληλο για θερμοκρασίες υπό το μηδέν.

Τη νύχτα η θερμοκρασία πέφτει σημαντικά και, παρά τα θερμικά ρούχα, το καπέλο και τα γάντια, έκανε ακόμα κρύο. Δεν υπάρχει θέρμανση ή μόνωση, οπότε πρέπει πραγματικά να είστε προετοιμασμένοι για αυτό.

Οι εγκαταστάσεις είναι περιορισμένες. Υπάρχει τουαλέτα, αλλά πρέπει να απευθυνθείτε στους φύλακες για να τη χρησιμοποιήσετε. Στην πράξη, το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να τακτοποιήσετε όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα μόνοι σας. Αυτό ισχύει και για το φαγητό, το νερό και τον εξοπλισμό μαγειρέματος. Αυτό είναι πραγματικά μια επιστροφή στα βασικά. Πρέπει να φέρετε μόνοι σας όλα όσα χρειάζεστε.

Επιπλέον, το Parque Karukinka δεν είναι ανοιχτό όλο το χρόνο και η κατάσταση μπορεί να διαφέρει ανάλογα με την εποχή. Επομένως, ελέγξτε εκ των προτέρων εάν το πάρκο είναι προσβάσιμο και κανονίστε τη διαμονή σας απευθείας με τον οργανισμό.

Οδήγησα μόνος μου από το Πουέρτο Νατάλες στο Πάρκο Καρουκίνκα και πήρα Πούντα Ντελγάδα το πλοίο για τη Γη του Πυρός. Από εκεί, σύντομα θα είστε μόνοι σας. Δεν υπάρχουν πρακτικά δημόσιες συγκοινωνίες και πρέπει να καλύψετε το τελευταίο μέρος με ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο.

Είναι επίσης δυνατή η πρόσβαση στο πάρκο από Ushuaia να επισκεφθείτε, αλλά αυτό δεν είναι σύντομο ταξίδι με το αυτοκίνητο. Θα βρίσκεστε εύκολα στο δρόμο για δέκα ώρες και θα οδηγήσετε πάνω από 450 χιλιόμετρα μέσα από απομακρυσμένη περιοχή, διασχίζοντας τα σύνορα με τη Χιλή στην πορεία.

Όποια διαδρομή κι αν επιλέξετε, μην υποτιμάτε τις αποστάσεις. Οι παροχές είναι ελάχιστες και δύσκολα θα συναντήσετε βενζινάδικα. Η καλή προετοιμασία είναι απαραίτητη εδώ. Βεβαιωθείτε ότι γεμίζετε το αυτοκίνητό σας εγκαίρως, για παράδειγμα στο Σέρο Σομπρέρο ή στο Παραντόρ Ράσφιν. Μετά από αυτό, υπάρχουν ελάχιστες έως καθόλου ευκαιρίες για ανεφοδιασμό. Οδηγείτε μέσα από απέραντες πεδιάδες με πρόβατα και γκουανάκο και σπάνια συναντάτε άλλους ανθρώπους.

Όταν επισκέπτεστε το Πάρκο Καρουκίνκα, οδηγείτε μέσα από ένα μεγάλο μέρος της χιλιανής πλευράς της Γης του Πυρός. Αυτό το τμήμα του νησιού είναι τεράστιο και αραιοκατοικημένο, και οι αποστάσεις είναι αρκετά μεγάλες.

Κατά μήκος της διαδρομής, θα συναντήσετε πολλά ιδιαίτερα μέρη. Για παράδειγμα, μπορείτε να κάνετε μια στάση στο Πάρκο Πινγκουίνο Ρέι, όπου μπορείτε να δείτε από κοντά βασιλικούς πιγκουίνους. Αυτό είναι ένα από τα λίγα μέρη στη Νότια Αμερική όπου βρίσκεται αυτό το είδος. Η πιθανότητα να τους δείτε είναι επίσης αρκετά υψηλή. Επιπλέον, στο μικρό μουσείο, μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τους πιγκουίνους που ζουν σε αυτήν την περιοχή.

Το περνάς κι εσύ Monumento Draga Aurífera Existente, ένα λείψανο από την εποχή της εξόρυξης χρυσού στη Γη του Πυρός.

Για μια διανυκτέρευση στο δρόμο, Παραντόρ Ράσφιν Ένα ξεχωριστό μέρος. Αυτό το πριονιστήριο είναι απομακρυσμένο και δείχνει ξεκάθαρα πόσο απομονωμένο είναι αυτό το μέρος του νησιού.

Το Πάρκο Καρουκίνκα μπορεί να μην είναι η πιο προφανής επιλογή κατά τη διάρκεια μιας περιήγησης στη νότια Παταγονία. Χρειάζεται χρόνος για να φτάσετε εκεί, απαιτείται ενδελεχής προετοιμασία και θυσιάζετε κάποια άνεση. Αλλά εδώ βιώνετε κάτι που γίνεται ολοένα και πιο σπάνιο στην Παταγονία: ηρεμία, χώρο και καθόλου άλλους ταξιδιώτες.

Κατά τη διάρκεια της διαμονής μου, δεν είδα ούτε έναν άλλο ταξιδιώτη. Ούτε βαν, ούτε παρέες, ούτε πλήθη. Μόνο τη φύση, και ειδικά τις παρέες γκουανάκος που σε παρακολουθούν από μακριά.

Δεν πήγαν όλα ομαλά. Το κρύο στον θόλο, η έλλειψη ανέσεων και η συνεχής σκέψη για καύσιμα το κάνουν μερικές φορές εντελώς δύσκολο. Και μετά υπάρχει αυτός ο άνεμος που φυσάει ασταμάτητα στο πρόσωπό σου. Αλλά αυτό ακριβώς είναι που κάνει αυτό το μέρος. Είσαι εντελώς μόνος σου εδώ, και αυτό κάνει την εμπειρία πολύ πιο έντονη.

Σε ποιον αξίζει αυτό; Για ταξιδιώτες που επιλέγουν συνειδητά απομακρυσμένες περιοχές, που δεν τους πειράζει να οργανώνουν τα πάντα μόνοι τους και που το εκτιμούν πραγματικά όταν ένας προορισμός δεν έχει ανακαλυφθεί. Αν ψάχνετε για άνεση ή ευκολία, καλύτερα να παραλείψετε αυτό το μέρος.

Επισκέφτηκα το Πάρκο Καρουκίνκα κατά τη διάρκεια του οδικού μου ταξιδιού στη νότια Παταγονία. Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, συνδύασα γνωστά αξιοθέατα όπως το Εθνικό Πάρκο Τόρες ντελ Πάινε, το Όρος Φιτζ Ρόι, τον παγετώνα Περίτο Μορένο και την Ουσουάια με λιγότερο γνωστά μέρη όπως το Εθνικό Πάρκο Πάλι-Αίκε, το Εθνικό Πάρκο Παταγονίας και το Πάρκο Καρουκίνκα. Αυτό παραμένει ένα από τα αγαπημένα μου ταξίδια.