Το να εντοπίζω ζώα στις διακοπές είναι μια από τις αγαπημένες μου δραστηριότητες. Από μεγάλους ελέφαντες και άγρια λιοντάρια μέχρι συναρπαστικούς βραδύποδες και όμορφες πεταλούδες, κάθε ζώο αξίζει μια φωτογραφία και μια ιστορία. Σε αυτήν την ανάρτηση ιστολογίου, θα σας ταξιδέψω μέσα από μια μοναδική ιστορία ζώων. Σε αυτή την έκδοση, η βικούνια.
Αυτές οι βικούνιες ζουν σε υψόμετρο 3500 έως 5000 μέτρων.
Στις απέραντες πεδιάδες των Άνδεων, σε υψόμετρα περίπου 3500 έως 5000 μέτρων, δεν υπάρχει πολλή ζωή. Ωστόσο, ακόμη και σε αυτά τα υψόμετρα, ζώα όπως η βικούνια εξακολουθούν να ζουν. Χάρη σε ορισμένες μοναδικές προσαρμογές, αυτά τα ζώα μπορούν να επιβιώσουν τόσο ψηλά στα βουνά. Οι βικούνια έχουν μια μεγάλη, ισχυρή καρδιά που αντλεί, το αίμα τους απορροφά περισσότερο οξυγόνο και τα ερυθρά αιμοσφαίρια τους ζουν 2,5 φορές περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο ζώο. Αυτό τους επιτρέπει να ζουν εύκολα σε μεγάλα υψόμετρα και με χαμηλά επίπεδα οξυγόνου. Η πυκνή γούνα τους τα προστατεύει από το κρύο, αλλά μπορεί να είναι δύσκολη στον ήλιο. Επειδή δεν υπάρχει σκιά στις ψηλές πεδιάδες, τα ζώα πρέπει να ρυθμίζουν τη θερμοκρασία του σώματός τους. Το κάνουν αυτό στέκοντας με τα πίσω πόδια τους ανοιχτά. Έχουν ένα γυμνό σημείο στο εσωτερικό των μηρών τους. Εδώ είναι το σημείο όπου τα αιμοφόρα αγγεία έρχονται κοντά στην επιφάνεια του σώματος, επιτρέποντας στο ζώο να απελευθερώσει την περίσσεια θερμότητας του σώματος στον αέρα.
Η βικούνια ανήκει στην οικογένεια των καμηλίδων και, όπως και οι καμήλες, μπορεί να επιβιώσει καλά σε ξηρές περιοχές. Τρώει λιτά νερό. Η διατροφή της αποτελείται κυρίως από πολυετή χόρτα. Τα δόντια της είναι προσαρμοσμένα στη διατροφή της. Όπως τα τρωκτικά, οι κοπτήρες της αναπτύσσονται συνεχώς. Ζουν σε μικρές ομάδες. Μια ομάδα συνήθως αποτελείται από ένα κυρίαρχο ενήλικο αρσενικό, πολλά ενήλικα θηλυκά και τα μικρά τους. Οι βικούνιες έχουν δύο περιοχές: μια περιοχή σίτισης και μια περιοχή ύπνου, που συνήθως βρίσκονται σε μεγαλύτερα υψόμετρα.
Οι Ίνκας θεωρούσαν τη βικούνια ζώο υψηλής ιεραρχίας. Γνώριζαν επίσης ότι το μαλλί της ήταν εκλεκτό και εξαιρετικά πολύτιμο. Θεωρούνταν από τα πιο πολύτιμα στον κόσμο. Μάζευαν τα ζώα και τα κούρευαν. Μετά την πτώση της Αυτοκρατορίας των Ίνκας, το μαλλί παρέμεινε πολύτιμο. Οι Ισπανοί το γνώριζαν αυτό και άρχισαν να τα κυνηγούν μαζικά. Κατά την εποχή των Ίνκας, υπήρχαν ακόμα πάνω από 1,5 εκατομμύριο βικούνια. Μέχρι το 1960, αυτός ο αριθμός είχε μειωθεί σε μόλις 6000. Χάρη στην ίδρυση εθνικών πάρκων, ο πληθυσμός έχει διπλασιαστεί έκτοτε, αλλά τα ζώα εξακολουθούν να χαρακτηρίζονται ως απειλούμενα.
Οι Βικούνια ζουν σε ομάδες από 4 έως 15 ζώα.
Κατά τη διάρκεια της Τετραήμερης Περιοδείας Φαντασίας στη Βολιβία, συναντούσαμε συχνά αυτά τα ζώα στα υψίπεδα. Αλλά κρατήσαμε τις αποστάσεις μας. Σε αντίθεση με τα αλπακά, τα βικούνια είναι σε εγρήγορση και ντροπαλά, και φεύγουν γρήγορα. Μπορέσαμε ακόμα να απολαύσουμε αυτά τα αξιοσημείωτα ζώα από απόσταση.
Σας άρεσε αυτό το άρθρο; πολύτιμος;
Τότε μπορείς να με κεράσεις έναν καφέ μέσω Κέρασέ μου έναν καφέ .
Αυτό βοηθά στη διατήρηση της ανεξαρτησίας της Reizen & Reistips.
Ενδιαφέρομαι για ένα συνεργασία;
Συνεργάζομαι με προορισμούς, μάρκες και πρακτορεία δημοσίων σχέσεων.
Περισσότερες ταξιδιωτικές συμβουλές για Βολιβία;
Δείτε όλα τα άρθρα και τις συμβουλές για τη Βολιβία εδώ.
