Καταφύγιο Ol Pejeta: ένα μοναδικό σαφάρι στην Κένυα

Όταν επισκέπτεστε Ol Pejeta Συντήρηση, τότε φυσικά συνεχίζεις σαφάρι. Οι πιθανότητες να δείτε πολλά άγρια ​​ζώα κατά τη διάρκεια ενός σαφάρι είναι υψηλές. Χάρη στο ποικίλο τοπίο με λιβάδια, ακακίες και υγροτόπους, κάθε βόλτα με θηράματα είναι διαφορετική. Επιπλέον, τις καθαρές μέρες, έχετε θέα... Mount Kenya, το ψηλότερο βουνό στην Κένυα.

Παρόλο που η Ol Pejeta είναι ένας δημοφιλής προορισμός, το φυσικό καταφύγιο δεν είναι καθόλου γεμάτο. Επισκέφτηκα την Ol Pejeta τον Απρίλιο, εκτός της περιόδου αιχμής. Ως αποτέλεσμα, μερικές φορές δεν συναντούσαμε άλλα οχήματα σαφάρι για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ο οδηγός μας έλαβε υπόψη το φως και τις καλύτερες θέσεις για φωτογράφιση. Κάθε φορά που εντοπίζαμε ένα ιδιαίτερο ζώο ή πουλί, σταματούσε ευγενικά για να μπορέσουμε να τραβήξουμε φωτογραφίες με την ησυχία μας. Αν πάτε για σαφάρι εκτός της περιόδου αιχμής, έχετε όλο τον χρόνο και τον χώρο να παρατηρήσετε τα ζώα ήσυχα.

Επιπλέον, το Ol Pejeta προσφέρει δραστηριότητες που δεν είναι δυνατές σε πολλά εθνικά πάρκα, όπως παρακολούθηση λιονταριών και νυχτερινή βόλτα με το κυνήγι. Σε συνδυασμό με αυτές τις δραστηριότητες, ήμασταν έξω στο πάρκο όλη μέρα.

Το Καταφύγιο Ol Pejeta είναι ένα από τα πιο πλούσια σε άγρια ​​ζωή φυσικά καταφύγια στην Κένυα, εκτός από το Masai Mara. Χάρη στην ποικιλία των ανοιχτών λιβαδιών, των δασών ακακίας, των υγροτόπων και των όχθεων ποταμών, ζουν εδώ πολλά διαφορετικά είδη ζώων. Κατά τη διάρκεια ενός σαφάρι, υπάρχει επομένως μεγάλη πιθανότητα να συναντήσετε πολλά άγρια ​​ζώα σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Το Καταφύγιο Ol Pejeta είναι ένα από τα λίγα φυσικά καταφύγια στην Κένυα όπου το πλήρες Πέντε μεγάλα ζωές: λιοντάρι, λεοπάρδαλη, ελέφαντας, βουβάλι και ρινόκερος. Το αν θα τα δείτε όλα σε μια μόνο επίσκεψη εξαρτάται από λίγη τύχη.

Δυστυχώς, δεν ήμασταν τόσο τυχεροί. Είδαμε βουβάλια, λιοντάρια, ελέφαντες και ρινόκερους, αλλά η λεοπάρδαλη δεν εμφανίστηκε. Ωστόσο, αυτό δεν χάλασε τη διασκέδαση, γιατί κατά τη διάρκεια των σαφάρι μας συναντήσαμε πολλά ακόμη ξεχωριστά ζώα.

Από τα Πέντε Μεγάλα, έχετε τις μεγαλύτερες πιθανότητες να δείτε ένα στο Ol Pejeta Conservancy. ρινόκερως να εντοπίσει. Τόσο το λευκό όσο και το μαύρος ρινόκερος ζει στο φυσικό καταφύγιο. Επιπλέον, η Ολ Πεχέτα φιλοξενεί τον μεγαλύτερο πληθυσμό μαύρων ρινόκερων στην Ανατολική Αφρική.

Λόγω των χρόνων λαθροθηρίας και της απώλειας ενδιαιτημάτων, ο πληθυσμός του μαύρου ρινόκερου έφτασε σε χαμηλό σημείο στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Σε παγκόσμιο επίπεδο, παρέμειναν μόνο περίπου 2.300 άτομα. Ευτυχώς, χάρη στην εντατική προστασία, ο αριθμός των μαύρων ρινόκερων έχει αυξηθεί ξανά από τότε. Ο Ol Pejeta παίζει σημαντικό ρόλο σε αυτό. Σήμερα, περισσότεροι από 140 μαύροι ρινόκεροι ζουν μόνο στο καταφύγιο.

Για την προστασία των ρινόκερων, τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη. Ένοπλοι δασοφύλακες περιπολούν το φυσικό καταφύγιο μέρα και νύχτα, η σύγχρονη τεχνολογία βοηθά στην παρακολούθηση και κάθε ρινόκερος παρακολουθείται στενά. Στην Κένυα, σε αντίθεση με ορισμένες άλλες αφρικανικές χώρες, οι ρινόκεροι γενικά δεν αφαιρούνται προληπτικά τα κέρατα. Ως αποτέλεσμα, βλέπετε τα ζώα όπως είναι στη φύση, με τα εντυπωσιακά κέρατά τους.

Είδαμε αρκετούς ρινόκερους κατά τη διάρκεια των σαφάρι μας, μερικές φορές μια μητέρα με το μικρό της. Γνωρίζοντας ότι αυτό το είδος αγωνίζεται, αυτές είναι στιγμές που κάνουν μια συνάντηση ξεχωριστή.

Επιπλέον, το Ol Pejeta Conservancy είναι το τελευταίο μέρος στον κόσμο όπου εξακολουθούν να ζουν δύο βόρειοι λευκοί ρινόκεροι. Μπορείτε να διαβάσετε την θλιβερή τους ιστορία παρακάτω στο άρθρο.

Το Καταφύγιο Ol Pejeta είναι γνωστό για τους θηρευτές του. Λιοντάρια παρατηρούνται τακτικά, ενώ στο φυσικό καταφύγιο ζουν επίσης τσιτάχ, λεοπαρδάλεις, στικτές ύαινες, τσακάλια, καρακάλ και η σπάνια αλεπού με τα αυτιά της νυχτερίδας. Με λίγη τύχη, μπορεί ακόμη και να εντοπίσετε το σπάνιο αφρικανικό αγριόσκυλο.

Στην αρχή του πρώτου μας σαφάρι, είδαμε την πρώτη ύαινα με κηλίδες. Το ζώο είχε μια πληγή κοντά στο μάτι του και περπάτησε ήρεμα δίπλα από μια γαζέλα. Αργότερα, είδαμε μια άλλη ύαινα που την έδιωξε μια ομάδα ελεφάντων που πλησίαζαν.

Το απόλυτο αποκορύφωμα ήταν ένα λιοντάρι και μια λέαινα που ήταν ξαπλωμένα στο γρασίδι ακριβώς δίπλα στο δρόμο. Από πολύ κοντά, μπορούσαμε να δούμε το ζευγάρι να ζευγαρώνει πολλές φορές. Το ίδιο το ζευγάρωμα διήρκεσε μόνο λίγα δευτερόλεπτα, μετά τα οποία το λιοντάρι δάγκωσε για λίγο τον λαιμό της λέαινας και και τα δύο ζώα ξάπλωσαν ξανά. Λιγότερο από δέκα λεπτά αργότερα, ολόκληρη η τελετουργία ξεκίνησε από την αρχή. Κατά τη διάρκεια της γόνιμης περιόδου, τα λιοντάρια ζευγαρώνουν δεκάδες φορές την ημέρα, μερικές φορές για τέσσερις έως πέντε συνεχόμενες ημέρες.

Το να βλέπουμε δύο λιοντάρια να ζευγαρώνουν σε απόσταση δύο μέτρων ήταν μια ξεχωριστή στιγμή κατά τη διάρκεια του σαφάρι μας.

Εκτός από τα αρπακτικά, είδαμε πολλά άλλα ζώα κατά τη διάρκεια του σαφάρι μας. Στο βάθος, είδαμε καμηλοπαρδάλεις ανάμεσα στις ακακίες, ζέβρες να βοσκούν σε ομάδες ανάμεσα στα νησιά και αντιλόπες, και συναντήσαμε ιμπάλα, φακόχοιρους και άλλες αντιλόπες. Ένα κοπάδι ελεφάντων έκανε επίσης την εμφάνισή του σε πολύ κοντινή απόσταση.

Ένα αξιοσημείωτο θέαμα ήταν μια μάχη μεταξύ δύο αρσενικών ιμπάλα. Χτυπούσαν τα κέρατά τους το ένα πάνω στο άλλο ξανά και ξανά, μέχρι που τελικά τα κέρατά τους μπλέχτηκαν, με αποτέλεσμα ο ένας να πέσει στο έδαφος και να δεχτεί μερικά δυνατά χτυπήματα. Ξαφνικά, κατάφερε να ξεγλιστρήσει και και οι δύο σηκώθηκαν ξανά. Όσο έντονο κι αν φαινόταν, αυτή είναι και η φύση.

Επίσης όμορφο ήταν το κοπάδι ελεφάντων με ένα μικρό να διασχίζει τον δρόμο ακριβώς μπροστά από το τζιπ μας. Το μικρό έμενε συνεχώς στην ασφαλή πλευρά της μητέρας του και ήταν καλά προστατευμένο από το υπόλοιπο κοπάδι.

Ακόμα και οι ζέβρες πρόσφεραν μερικές όμορφες στιγμές. Είδαμε διάφορα ζώα να κυλούν εκτενώς στην άμμο, έναν τρόπο να διατηρούν το τρίχωμά τους καθαρό και να απαλλαγούν από τα ενοχλητικά παράσιτα.

Κατά τη διάρκεια ενός σαφάρι, πολλοί άνθρωποι αναζητούν κυρίως λιοντάρια, ελέφαντες ή ρινόκερους. Αυτό είναι λογικό, φυσικά, αλλά ως αποτέλεσμα, τα πουλιά συχνά παραβλέπονται. Και αυτό είναι πραγματικά κρίμα, επειδή το Ol Pejeta Conservancy είναι ένας φανταστικός προορισμός για τους λάτρεις των πουλιών. Έχουν παρατηρηθεί περισσότερα από 300 είδη πουλιών και θα δείτε ιδιαίτερα είδη σχεδόν σε κάθε σαφάρι.

Προσωπικά, μου άρεσε πολύ να παρατηρώ πουλιά στην πορεία. Ενώ άλλοι ήταν εντελώς συγκεντρωμένοι σε μια ομάδα ελεφάντων που εξαφανίζονταν αργά στους θάμνους, είδα έναν μαυροουρά να προσγειώνεται σε έναν κορμό δέντρου. Με το λιλά στήθος και τα τιρκουάζ φτερά του, είναι ένα πολύχρωμο πουλί. Λίγο πιο πέρα, δύο Αφρικανικοί Ψαραετοί κάθονταν ψηλά σε ένα δέντρο. Από το σημείο που έβλεπαν, φαινόταν να παρακολουθούν στενά τα πάντα. Είδαμε επίσης, μεταξύ άλλων, έναν Γκρι Ψαλιδάρη, μια Γκριζοκέφαλη Αλκυόνα, ένα Γραμματέα και τον μεγαλύτερο πελαργό στην Αφρική: τον Πελαργό με το Ράμφος. Ήμασταν τυχεροί που ο οδηγός μας βρήκε επίσης ενδιαφέροντα πουλιά και έτσι σταματήσαμε.

Το Καταφύγιο Ol Pejeta είναι το μόνο μέρος στον κόσμο όπου βόρειοι λευκοί ρινόκεροι ζωή. Αυτό και μόνο κάνει το φυσικό καταφύγιο ξεχωριστό, αλλά η ιστορία πίσω από αυτά τα ζώα είναι θλιβερή.

Χιλιάδες βόρειοι λευκοί ρινόκεροι ζούσαν κάποτε σε διάφορες χώρες της Κεντρικής Αφρικής. Λόγω της λαθροθηρίας, των πολέμων και της απώλειας οικοτόπων, ο πληθυσμός μειώθηκε ραγδαία. Η ζήτηση για κέρατο ρινόκερου, το οποίο θεωρείται λανθασμένα ως φάρμακο ή σύμβολο κοινωνικής θέσης σε ορισμένα μέρη του κόσμου, οδήγησε τελικά το υποείδος στο χείλος της εξαφάνισης.

Σήμερα, έχουν απομείνει μόνο δύο βόρειοι λευκοί ρινόκεροι: η Najin και η κόρη της, η Fatu. Και οι δύο ζουν υπό 24ωρη επιτήρηση στο Καταφύγιο Ol Pejeta. Από τον θάνατο του τελευταίου αρσενικού, του Sudan, το 2018, η φυσική αναπαραγωγή δεν είναι πλέον δυνατή. Κατά συνέπεια, το υποείδος φαίνεται να έχει ουσιαστικά εξαφανιστεί. Είναι απίστευτα λυπηρό το γεγονός ότι οι άνθρωποι επέτρεψαν να φτάσει σε αυτό το σημείο.

Παρ 'όλα αυτά, υπάρχει ακόμα μια αχτίδα ελπίδας. Οι επιστήμονες εργάζονται εδώ και χρόνια σε ένα διεθνές πρόγραμμα αναπαραγωγής στο οποίο αναπτύσσονται έμβρυα χρησιμοποιώντας τεχνικές εξωσωματικής γονιμοποίησης από κατεψυγμένο γενετικό υλικό νεκρών αρσενικών. Στο μέλλον, αυτά τα έμβρυα θα εμφυτεύονται σε έναν νότιο λευκό ρινόκερο, ο οποίος θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως παρένθετη μητέρα. Αν και η τεχνική είναι πολλά υποσχόμενη, παραμένει μια πολύπλοκη και χρονοβόρα διαδικασία.

Οι επισκέπτες μπορούν να επισκεφθούν το Najin και το Fatu συνοδευόμενοι από έναν δασοφύλακα. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, θα λάβετε περισσότερες πληροφορίες για την ιστορία τους, τη διατήρηση των ζώων και τη διεθνή έρευνα που προσπαθεί να σώσει το υποείδος από την εξαφάνιση.

Δεν είδα εγώ ο ίδιος τους δύο ρινόκερους. Επισκέφτηκα τον τάφο του Σουδάν, του τελευταίου αρσενικού βόρειου λευκού ρινόκερου, και αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Επιπλέον, προσωπικά δυσκολεύομαι με το γεγονός ότι οι επισκέπτες επιτρέπεται να αγγίζουν τα ζώα κατά τη διάρκεια αυτής της εκδρομής. Αν και καταλαβαίνω ότι τα έσοδα συμβάλλουν στη διατήρηση του είδους, δεν το θεωρώ απαραίτητο.

Αν θέλετε να εμβαθύνετε στην ιστορία του βόρειου λευκού ρινόκερου, μπορώ να σας προτείνω το ντοκιμαντέρ The Last Male on Earth από την NPO. Ακολουθεί τα τελευταία χρόνια της ζωής του Σουδάν.

Εκτός από ένα σαφάρι, κατά την επίσκεψή σας στο Ol Pejeta Conservancy μπορείτε επίσης να κάνετε κράτηση για άλλες ξεχωριστές εμπειρίες, όπως η επίσκεψη στους δύο τελευταίους βόρειους λευκούς ρινόκερους. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου, είχα την ευκαιρία να βιώσω μια σειρά από αυτές τις μοναδικές εμπειρίες.

Όταν είχα την ευκαιρία να πάω μαζί με έναν παρακολούθηση λιονταριών, Για να είμαι ειλικρινής, είχα μερικές αμφιβολίες. Περίμενα ότι ο δασοφύλακας θα ακολουθούσε απλώς έναν πομπό και θα μας οδηγούσε κατευθείαν στα λιοντάρια. Εκ των υστέρων, η εικόνα αποδείχθηκε εντελώς λανθασμένη.

Μαζί με έναν δασοφύλακα, ψάξαμε για μια λέαινα που φορούσε κολάρο πομπού. Ακούσαμε το σήμα μέσω ενός δέκτη, αλλά χρειάστηκε αρκετή ώρα πριν εντοπίσουμε οτιδήποτε. Μόνο όταν τα μπιπ ακούστηκαν όλο και πιο γρήγορα καταλάβαμε ότι τα λιοντάρια έπρεπε να βρίσκονται κοντά. Επειδή οι δασοφύλακες επιτρέπεται να οδηγούν εκτός δρόμου κατά τη διάρκεια αυτής της δραστηριότητας, οδηγήσαμε κατευθείαν μέσα από το ψηλό γρασίδι αναζητώντας την ομάδα.

Ενώ είχα επικεντρώσει την προσοχή μου αποκλειστικά σε ένα τσακάλι δίπλα στο αυτοκίνητο, ξαφνικά οκτώ με δέκα λιοντάρια βρίσκονταν κρυμμένα ανάμεσα στους θάμνους στην άλλη πλευρά. Μία από τις λέαινες φορούσε πράγματι το κολάρο του πομπού. Η ομάδα ξάπλωσε χαλαρά στο γρασίδι, αλλά παρέμεινε συνεχώς σε εγρήγορση.

Στο βάθος, ένας ανυποψίαστος αγριοκάτσικος πλησίαζε όλο και περισσότερο. Τα λιοντάρια παρακολουθούσαν στενά το ζώο, ενώ ταυτόχρονα ένα κοπάδι ελεφάντων ερχόταν προς το μέρος τους. Αυτό έκανε τα λιοντάρια εμφανώς ανήσυχα. Όταν ο αγριοκάτσικος πλησίασε αρκετά, πολλά λιοντάρια σηκώθηκαν ταυτόχρονα και τον κυνήγησαν.

Ο φακόχοιρος τελικά κατάφερε να δραπετεύσει και το κυνήγι απέτυχε. Παρόλα αυτά, ήταν απίστευτα ξεχωριστό να το ζήσουμε αυτό από τόσο κοντινή απόσταση. Όχι μόνο είχαμε βρει μια μεγάλη ομάδα λιονταριών, αλλά γίναμε και μάρτυρες της φυσικής συμπεριφοράς αυτών των ζώων.

Εκτός από τον Νατζίν και τη Φατού, ζει και ο Ολ Πετζέτα Baraka, Ένας μαύρος ρινόκερος που προσελκύει πολλούς επισκέπτες. Αφού τυφλώθηκε και από τα δύο μάτια, δεν μπορούσε πλέον να επιστρέψει στην άγρια ​​φύση. Έκτοτε, ζει σε προστατευμένο περίβολο, όπου λαμβάνει τη φροντίδα που χρειάζεται.

Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο Μπαράκα, οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να τον δουν από κοντά και να τον ταΐσουν. Το τελευταίο μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα. Φυσικά, είναι ξεχωριστό να στέκεσαι τόσο κοντά σε έναν ρινόκερο, αλλά ταυτόχρονα, δεν ένιωθα και πολύ καλά. Ο Μπαράκα ήταν ξαπλωμένος γαλήνια στο γρασίδι. Ο φύλακάς του προσπαθούσε να τον παρασύρει στην πλατφόρμα με κλαδιά γεμάτα φύλλα για να μπορέσουμε να τον ταΐσουμε.

Πριν από το ταξίδι μου στην Κένυα, έγραψα ένα άρθρο σχετικά με ταλαιπωρία των ζώων κατά τη διάρκεια ταξιδιώνΠαρ' όλα αυτά, αποφάσισα να ταΐσω και τον Μπαράκα. Εκ των υστέρων, το λυπάμαι. Ο Μπαράκα λαμβάνει τη φροντίδα που χρειάζεται και δεν μπορεί να επιστρέψει στην άγρια ​​φύση, αλλά αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι το ζώο πρέπει να έρθει σε άμεση επαφή με τους επισκέπτες.

Πάνω απ' όλα, ελπίζω να αποκτούμε ολοένα και μεγαλύτερη επίγνωση των επιλογών που κάνουμε ως ταξιδιώτες. Παραμένοντας κριτικοί απέναντι σε τέτοιου είδους δραστηριότητες, μπορούμε να συμβάλουμε σε έναν καλύτερο τουρισμό άγριας ζωής.

Οι χιμπατζήδες δεν ζουν φυσικά στην Κένυα. Ωστόσο, στο καταφύγιο Ol Pejeta, θα βρείτε το μοναδικό καταφύγιο χιμπατζήδων της χώρας. Καταφύγιο Χιμπατζήδων Sweetwaters Χιμπατζήδες που έχουν διασωθεί από το παράνομο εμπόριο, έχουν διατηρηθεί ως κατοικίδια ή προέρχονται από άλλες κακές συνθήκες διαβίωσης, φιλοξενούνται σε αυτό. Επειδή αυτά τα ζώα δεν μπορούν πλέον να επιβιώσουν ανεξάρτητα στην άγρια ​​φύση, τους παρέχεται ένα ασφαλές μέρος εδώ για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Ένας επιστάτης μας ξενάγησε στο καταφύγιο. Αρχικά, επισκεφτήκαμε μια μικρή έκθεση όπου μάθαμε περισσότερα για το παράνομο εμπόριο χιμπατζήδων και τις ιστορίες πίσω από τα ζώα που φροντίζονται εδώ. Στη συνέχεια, είχαμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε τους χιμπατζήδες από διάφορα σημεία θέασης. Μερικά ζώα κάθονταν κοντά στον φράχτη, ενώ άλλα προτίμησαν να αποσυρθούν στον δασώδη περίβολο.

Οι φύλακες προσπαθούν να ενθαρρύνουν τους χιμπατζήδες να συνεχίσουν να επιδεικνύουν τη φυσική τους συμπεριφορά. Για παράδειγμα, έχουν δημιουργηθεί τεχνητές φωλιές τερμιτών στις οποίες είναι κρυμμένο μέλι ή φυστικοβούτυρο. Χρησιμοποιώντας ένα ραβδί, οι χιμπατζήδες προσπαθούν να ανακτήσουν την ανταμοιβή από τα μικρά ανοίγματα, ακριβώς όπως ψαρεύουν τερμίτες από ένα σωρό τερμιτών στην άγρια ​​φύση.

Μόλις δύσει ο ήλιος, το Καταφύγιο Ol Pejeta αλλάζει εντελώς. Ενώ τα περισσότερα ημερόβια ζώα αναζητούν ένα ήσυχο μέρος, άλλα είδη γίνονται ενεργά. Κατά τη διάρκεια ενός οδήγηση νυχτερινού παιχνιδιού Μπορείτε να το ζήσετε αυτό από κοντά. Με έναν προβολέα στο τζιπ, σαρώνετε το περιβάλλον μαζί με έναν δασοφύλακα, ψάχνοντας για ζώα που σπάνια βλέπετε κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Κατά τη διάρκεια ενός κανονικού σαφάρι, συχνά εντοπίζετε τα ζώα από μεγάλη απόσταση. Τη νύχτα, είναι πολύ διαφορετικά. Εστιάζετε κυρίως σε δύο έντονα λαμπερά μάτια στο απόλυτο σκοτάδι. Ευτυχώς, είχαμε έναν έμπειρο δασοφύλακα, οπότε σύντομα είδαμε διάφορα ζώα. Εντοπίσαμε ύαινες, ελέφαντες, βουβάλια και στις ανοιχτές πεδιάδες, μεγάλες ομάδες από ζέβρες, γαζέλες και ιμπάλα που ετοιμάζονταν για τη νύχτα.

Μετά από λίγο, χωρίς να έχουμε παρατηρήσει κάτι αξιοσημείωτο, εμφανίστηκε ξαφνικά ένα αρσενικό λιοντάρι. Ξάπλωσε χαλαρά στο γρασίδι και φαινόταν να μην ενοχλείται σε μεγάλο βαθμό από την παρουσία μας. Λίγο πιο μακριά, ο αδερφός του περπατούσε αργά προς ένα κοπάδι ιμπάλα. Περιμέναμε καταδίωξη ανά πάσα στιγμή, αλλά τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά. Τα ιμπάλα είχαν εντοπίσει το λιοντάρι πριν από πολύ καιρό, συγκεντρώθηκαν και στη συνέχεια περπάτησαν κατευθείαν προς το μέρος του με όλη την ομάδα. Αφού το λιοντάρι περπάτησε ανάμεσα στα ζώα, το ακολούθησαν μάλιστα για μια μικρή απόσταση. Δεν το περιμέναμε καθόλου.

Για να ολοκληρώσουμε, είδαμε επίσης δύο αλεπούδες με αυτιά νυχτερίδας να περπατούν μέσα στο γρασίδι. Δεν είχα ξαναδεί ποτέ αυτά τα ξεχωριστά ζώα. Ωστόσο, ήταν τόσο σκοτεινά που το να τραβήξω μια καλή φωτογραφία αποδείχθηκε σχεδόν αδύνατο.

Σχεδιάζετε να επισκεφθείτε το Καταφύγιο Ol Pejeta; Τότε η καλή προετοιμασία είναι χρήσιμη. Παρακάτω θα βρείτε τις πιο σημαντικές πρακτικές πληροφορίες για την επίσκεψή σας.

Το Ol Pejeta Conservancy βρίσκεται στην κομητεία Laikipia, στο κεντρικό τμήμα της Κένυας, στους πρόποδες του όρους Κένυα. Χρειάζονται περίπου τρεις έως τέσσερις ώρες οδήγησης από το Ναϊρόμπι μέχρι το φυσικό καταφύγιο. Πολλοί ταξιδιώτες συνδυάζουν μια επίσκεψη στο Ol Pejeta με προορισμούς όπως Εθνικό Αποθεματικό Σαμπούρου, Λίμνη Ναϊβάσα ή Μασάι Μάρα.

Πληρώνετε εισιτήριο για να επισκεφθείτε το Ol Pejeta Conservancy. Οι τρέχουσες τιμές ποικίλλουν για τους κατοίκους της Κένυας, τους κατοίκους της Ανατολικής Αφρικής και τους διεθνείς επισκέπτες. Επιπλέον, πληρώνετε ξεχωριστή χρέωση για ορισμένες δραστηριότητες, όπως η παρακολούθηση λιονταριών ή η νυχτερινή βόλτα με θηράματα.

Μπορείτε να βρείτε τις πιο ενημερωμένες τιμές εισόδου στην επίσημη ιστοσελίδα του Ol Pejeta Conservancy.

Το Καταφύγιο Ol Pejeta είναι επισκέψιμο όλο το χρόνο. Οι ξηροί μήνες από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο και από τον Ιανουάριο έως τον Φεβρουάριο θεωρούνται γενικά η καλύτερη περίοδος για ένα σαφάρι. Κατά τη διάρκεια αυτών των μηνών, η βλάστηση είναι λιγότερο πυκνή και τα ζώα συγκεντρώνονται πιο συχνά σε πηγές νερού.

Μια επίσκεψη είναι απολύτως εφικτή ακόμα και κατά τη διάρκεια των βροχερών περιόδων. Το τοπίο τότε αποκτά ένα όμορφο πράσινο χρώμα και συχνά υπάρχουν λιγότεροι επισκέπτες.

Για τους περισσότερους ταξιδιώτες, μία ή δύο διανυκτερεύσεις είναι αρκετές για να εξερευνήσουν το Καταφύγιο Ol Pejeta. Αυτό σας δίνει αρκετό χρόνο για πολλαπλές περιηγήσεις με θηράματα και σας επιτρέπει να προσθέσετε μία ή περισσότερες ειδικές δραστηριότητες στην επίσκεψή σας.

Το Καταφύγιο Ol Pejeta είναι προσβάσιμο για όσους θέλουν να το επισκεφτούν μόνοι τους, αλλά πολλοί επισκέπτες επιλέγουν να το επισκεφτούν με ξεναγό. Ένας έμπειρος ξεναγός γνωρίζει πού συγκεντρώνονται συχνά τα ζώα και μπορεί να αναγνωρίσει, για παράδειγμα, από τη συμπεριφορά ενός κοπαδιού ιμπάλα, ότι ένα λιοντάρι βρίσκεται κοντά, ακόμη και πριν το δείτε εσείς οι ίδιοι.

Κατά τη διάρκεια ενός σαφάρι, φροντίστε να μην ξεχάσετε τη φωτογραφική σας μηχανή με φακό ζουμ. Τα κιάλια μπορούν επίσης να είναι χρήσιμα. Επιπλέον, συνιστώνται ουδέτερα ρούχα, αντηλιακό, καπέλο ή σκουφάκι και άφθονο νερό. Αν πρόκειται να πάτε για νυχτερινή εξόρμηση, μια επιπλέον ζακέτα ή μπουφάν είναι ευχάριστη επιλογή, καθώς μπορεί να δροσίσει αρκετά μετά το ηλιοβασίλεμα.

Θέλεις να μάθεις ποιο ζώο βλέπεις; Τότε ένα οδηγός σαφάρι Ωραίο να το έχεις.

Για να αξιοποιήσετε στο έπακρο την επίσκεψή σας, συνιστάται να διανυκτερεύσετε τουλάχιστον μία νύχτα στο Καταφύγιο Ol Pejeta ή κοντά σε αυτό. Αυτό θα σας δώσει άφθονο χρόνο για πολλαπλές περιηγήσεις με θηράματα και θα σας επιτρέψει να συμμετάσχετε σε δραστηριότητες όπως η παρακολούθηση λιονταριών ή μια νυχτερινή περιήγηση με θηράματα.

Έμεινα μέσα μου Μάισα Σουίτγουοτερς, Μόλις λίγα λεπτά με το αυτοκίνητο από την είσοδο του καταφυγίου Ol Pejeta. Κοιμηθήκαμε σε μια ευρύχωρη σκηνή σαφάρι και κάθε βράδυ μας εξέπληττε ένα θερμοφόρα στο κρεβάτι, μια μικρή λεπτομέρεια που ήταν απίστευτα ωραία μετά από ένα κρύο βράδυ στη Laikipia. Ο πλούσιος μπουφές και η φιλοξενία του προσωπικού έκαναν επίσης αυτό το κατάλυμα ένα από τα καλύτερα καταλύματα ολόκληρου του ταξιδιού για εμάς.

Εκτός από το Maisha Sweetwaters, υπάρχουν πολλά άλλα καταλύματα και κατασκηνώσεις με σκηνές μέσα και γύρω από το Ol Pejeta Conservancy.

Επισκέφτηκα το Καταφύγιο Ol Pejeta κατά τη διάρκεια της διήμερης περιοδείας μου στην Κένυα με Περιπέτειες ΚιπάνγκαΕκτός από το Ol Pejeta, στο πρόγραμμα περιλαμβάνονταν επίσης το Εθνικό Πάρκο Ναϊρόμπι, η Λίμνη Naivasha, το Εθνικό Πάρκο Hell's Gate, το Masai Mara και οι παραλίες της παραλίας Diani.