Ταξιδιωτικό ημερολόγιο για τη Βολιβία #1: Έφτασε στη Σάντα Κρουζ

Είναι 4:00 π.μ. όταν χτυπάει το ξυπνητήρι. Μετά από ένα ελαφρύ πρωινό, η Noreen και ο Thijs μας παραλαμβάνουν με το αυτοκίνητο. Φορτώνουμε τα σακίδιά μας στο αυτοκίνητο και οδηγούμε προς το Άμστερνταμ. Παρά το μικρό μποτιλιάρισμα, φτάνουμε στο αεροδρόμιο αρκετά νωρίς και μπορούμε να χαλαρώσουμε με έναν καφέ στα Starbucks. Στη συνέχεια, μπορούμε να επιβιβαστούμε και ξεκινά το ταξίδι μας, το οποίο θα μας οδηγήσει πρώτα στο Περού. Στο αεροπλάνο, βλέπω πέντε ταινίες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, κάτι που κάνει τον χρόνο να περνάει γρήγορα. Ενδιάμεσα, απολαμβάνω μια κρύα μπύρα και ένα ποτήρι κονιάκ. Αυτό είναι το πλεονέκτημα του να πετάμε με KLM. Πριν το καταλάβουμε, έχουμε προσγειωθεί στη Λίμα. Αλλά εδώ είναι που προκύπτει η πρώτη σύγχυση.

Στο Άμστερνταμ, μας είπαν να παραλάβουμε τις αποσκευές μας από τη ζώνη αποσκευών στη Λίμα, και αυτό επαναλήφθηκε στο αεροπλάνο. Ωστόσο, μας γύρισαν πίσω στο τελωνείο και μας οδήγησαν στις πτήσεις ανταπόκρισης. Στο γκισέ για την επόμενη πτήση μας, μας είπαν ότι τα σακίδια θα ήταν στην πτήση μας. Έγραψα γρήγορα στο Twitter την KLM, και μέσα σε μισή ώρα, έλαβα μια απάντηση που ανέφερε ότι οι αποσκευές είχαν επισημανθεί με ετικέτα σε μια διεθνή πτήση. Ήταν περίεργο που μας είπαν το αντίθετο δύο φορές.

Στο αεροδρόμιο της Λίμα, έχουμε τετράωρη αναμονή. Έτσι χαλαρώνουμε στις άβολες θέσεις. Είναι ωραίο που μας επιτρέπουν να επιβιβαστούμε στο αεροπλάνο και να περάσουμε τις τελευταίες δυόμισι ώρες μέσα. Στο αεροπλάνο μας, βλέπουμε επίσης τον DJ Hardwell, ο οποίος θα παίζει στη Σάντα Κρουζ κάποια από αυτές τις μέρες. Όταν προσγειωνόμαστε, αποδεικνύεται ότι πολλοί θαυμαστές έχουν συγκεντρωθεί στο αεροδρόμιο της Σάντα Κρουζ για να υποδεχτούν θερμά τον Hardwell στη μέση της νύχτας. Είναι ωραίο να το βλέπεις. Μετά τη φασαρία του αεροδρομίου, προσπαθούμε να βρούμε ένα ΑΤΜ για να πάρουμε τα πρώτα μας Bolivianos. Δυστυχώς, όλα τα ΑΤΜ είναι άδεια ή δεν δέχονται τις κάρτες μας. Εξαιτίας αυτού, πρέπει να σταματήσουμε ένα ταξί και να πληρώσουμε με δολάρια. Παρόλο που είναι στη μέση της νύχτας, ο οδηγός απαιτεί διπλάσια χρήματα από αυτά που μας είπαν να πληρώσουμε. Αλλά είναι 2,5:3.00 π.μ., είμαστε κουρασμένοι και θέλουμε να φτάσουμε στο ξενοδοχείο μας.

Μόλις φτάσαμε στο ξενοδοχείο, ξαπλώσαμε αμέσως στο κρεβάτι και κοιμηθήκαμε.

Στις 8:00 π.μ., ρυθμίσαμε το ξυπνητήρι και καθίσαμε για το πρώτο μας πρωινό. Σάντουιτς με τυρί, ζαμπόν ή μαρμελάδα με ανανά και παπάγια, με επιλογή καφέ ή τσαγιού. Απλό, αλλά ωραίο. Στη συνέχεια, περπατήσαμε στην πόλη για να την εξερευνήσουμε. Δεν είχαμε κάνει πολλή έρευνα για τη Σάντα Κρουζ, αλλά πάντα υπάρχει κάτι να δούμε στο κέντρο της πόλης. Αρχικά, περπατήσαμε μέχρι το Πάρκε ελ Αρενάλ. Στο δρόμο μας, συναντήσαμε μια αγορά όπου, εκτός από ρούχα και τρόφιμα, πουλούσαν και ζωντανά ζώα. Εκτός από τις συνηθισμένες κότες και νεοσσούς, είδαμε επίσης κουτάβια και γατάκια σε κλουβιά που ήταν πολύ μικρά. Έτσι, προχωρήσαμε γρήγορα. Δεν χρειαζόταν να δούμε τέτοια πράγματα.

Το ίδιο το Πάρκο ελ ​​Αρενάλ δεν είναι και πολύ συναρπαστικό. Είναι μια μεγάλη πλατεία, ως επί το πλείστον από τσιμέντο, με μια λιμνοθάλασσα. Το νερό δεν ήταν ακριβώς καθαρό και όλα φαίνονταν λίγο βρώμικα. Παρ' όλα αυτά, εντοπίσαμε εδώ την πρώτη όμορφη άγρια ​​ζωή που είδαμε: έναν καρδινάλιο με κόκκινη κορυφή.

Περπατάμε μέχρι την κεντρική πλατεία, την Plaza 24 de Septiembre. Εκεί, μπορούμε να πάρουμε τα πρώτα μας Bolivianos από το ΑΤΜ της Banco Los Andes. Η πλατεία είναι ζωντανή και γεμάτη πράσινο. Τα παιδιά παίζουν με τα περιστέρια, οι άνθρωποι χαλαρώνουν στα παγκάκια ή παίζουν σκάκι, οι λούστροι παπουτσιών είναι πολυάσχολοι και αρκετοί πωλητές προσπαθούν να πουλήσουν κάποιο είδος καφέ. Το κύριο αξιοθέατο γύρω από την πλατεία είναι ο καθεδρικός ναός. Αλλά πριν τον επισκεφτούμε, τσιμπολογάμε πρώτα κάτι στην Irish Pub και κάνουμε πρόποση για την έναρξη των διακοπών μας. Όταν προσπαθούμε να επισκεφτούμε τον καθεδρικό ναό, αποδεικνύεται ότι είναι κλειστός. Έτσι, έχουν και σιέστα στη Βολιβία. Έτσι, επισκεπτόμαστε ένα σούπερ μάρκετ όπου εφοδιαζόμαστε με φαγητό και ποτά για τις επόμενες μέρες και μετά χαλαρώνουμε στον ξενώνα μας.

Προς το βράδυ, περπατάμε πίσω προς την κεντρική πλατεία. Το Lonely Planet αναφέρει πολλά εστιατόρια στην οδό Bolivar που αξίζει να επισκεφθείτε. Αποφασίζουμε να φάμε στο República. Εκεί, έχουμε μια επιλογή από μερικά νόστιμα πιάτα με κρέας, οπότε παραγγέλνουμε όλοι ένα tournedos. Τα tournedos της Lianne και του Thijs είναι πεντανόστιμα τρυφερά, αλλά της Noreen και τα δικά μου είναι αρκετά καλοψημένα, παρόλο που όλοι ζητήσαμε μέτρια ψημένα. Παρόλα αυτά, είναι αρκετά νόστιμο. Μετά το δείπνο, περπατάμε απέναντι στο δρόμο προς το Brown Fox βρίσκεται. Αυτή είναι μια μπυραρία όπου μπορείτε να απολαύσετε τις δικές τους μπύρες. Φυσικά, βγάζω μερικές φωτογραφίες και ο ιδιοκτήτης με βλέπει και μου μιλάει. Όταν του λέω ότι οι φωτογραφίες είναι για το ιστολόγιό μου, ενθουσιάζεται. Πιθανότατα δεν θα διαβάσει αυτήν την ανάρτηση, όμως. Η μπύρα έχει υπέροχη γεύση, αλλά γρήγορα συνειδητοποιούμε ότι είμαστε κουρασμένοι και πηγαίνουμε για ύπνο νωρίς.

Την επόμενη μέρα στις 8:00 π.μ. ο Νίκολας ΜακΦι βρίσκεται στην πόρτα του ξενώνα μας. Σήμερα θα ξεκινήσουμε την πρώτη μας δραστηριότητα που έχουμε προγραμματίσει. Οι περιπέτειες του Νικ έχουν κάνει κράτηση, το Περιήγηση στο Λόμας ντε ΑρέναΩστόσο, ο Νικ μας λέει ότι φυσάει πολύ και ότι αυτό θα επηρεάσει το ταξίδι μας. Παίρνουμε ένα βαν για να πάμε Parque Regional Lomas de ArenaΣτο δρόμο, σταματάμε στη φυλακή Palmasola. Αυτή η φυλακή είναι μια μοναδική ιστορία, καθώς το συγκρότημα αποδεικνύεται ότι μοιάζει περισσότερο με ένα περιτειχισμένο χωριό. Οι φρουροί στέκονται έξω, ενώ οι κρατούμενοι έχουν καταστήματα μέσα, οι σύντροφοί τους μπορούν ακόμη και να διανυκτερεύσουν, και υπάρχουν ακόμη και καθαρίστριες. Πρέπει ακόμη και να πληρώνεις ενοίκιο για να μείνεις εδώ. Τουρίστες έχουν συλληφθεί και φυλακιστεί εδώ για κατοχή ναρκωτικών. Δεν ακούγεται και διασκεδαστικό να είσαι κολλημένος σε αυτή τη φυλακή ανάμεσα στους πιο σοβαρούς εγκληματίες. Έτσι, αποδεικνύεται ότι μερικές ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές βασίζονται σε λίγη αλήθεια τελικά. Συνεχίζουμε να οδηγούμε και μόλις έχουμε φύγει από το πολύβουο κέντρο της Santa Cruz όταν φτάνουμε στην είσοδο του Περιφερειακού Πάρκου Lomas de Arena. Από εδώ, είναι μια σύντομη διαδρομή μέχρι τους αμμόλοφους που θα επισκεφτούμε. Πίθηκοι και βραδύποδες βλέπουμε συχνά στην δασώδη περιοχή, αλλά δυστυχώς, δεν τους βλέπουμε. Τότε, ξαφνικά, ένας τεράστιος αμμόλοφος ορθώνεται μπροστά μας. Παράξενο, δεν περιμένεις αυτό το τοπίο όταν είσαι λίγα λεπτά από μια πολύβουη πόλη. Όταν βγαίνουμε, αποδεικνύεται ότι φυσάει απίστευτα, και είμαστε εντελώς αμμοβολημένοι στους αμμόλοφους. Η λήψη φωτογραφιών και βιντεοσκόπησης είναι σχεδόν αδύνατη. Ανεβαίνουμε στους αμμόλοφους ύψους περίπου 50 μέτρων και εξερευνούμε τη γύρω περιοχή. Κανονικά, υπάρχει μια λιμνοθάλασσα πίσω από τους αμμόλοφους, αλλά έχει στεγνώσει μέχρι να φτάσουμε εκεί. Το περπάτημα εδώ είναι επίσης επικίνδυνο, καθώς υπάρχουν πολλά φίδια ανάμεσα στη βλάστηση. Παρ 'όλα αυτά, ο Νικ με κατευθύνει προς τα κάτω για να τραβήξω μια γρήγορη φωτογραφία. Το περπάτημα κατά μήκος του αμμόλοφου δεν είναι πρόβλημα, αλλά η ανάβασή του αποδεικνύεται αρκετά δύσκολη. Λίγο υπερβολικά ενθουσιώδης, σκαρφαλώνω ξανά στον αμμόλοφο, αλλά στα μισά της διαδρομής, είμαι τόσο εξαντλημένος που η όρασή μου σχεδόν μαυρίζει.

Μόλις ξυπνήσω ξανά και ξαναπάρω μια ανάσα, ξεκινάμε το περιπετειώδες μέρος της περιήγησης. Θα γλιστρήσουμε κάτω από τους αμμόλοφους πάνω σε μια ειδική σανίδα άμμου. Θα το δοκιμάσουμε μερικές φορές καθιστοί και μερικές φορές όρθιοι. Είναι μια διασκεδαστική δραστηριότητα. Ολοκληρώνουμε με έναν αγώνα ανδρών εναντίον γυναικών, με τους άνδρες να βγαίνουν νικητές. Αυτό ολοκληρώνει την περιήγηση και θα επιστρέψουμε στη Σάντα Κρουζ το απόγευμα.

Αρχικά, κάνουμε ένα ντους για να ξεπλύνουμε όλη την άμμο. Καθαρίζουμε επίσης καλά τις τσάντες και τις φωτογραφικές μηχανές μας, καθώς άμμος υπάρχει παντού. Γευματίζουμε ξανά στην Irish Pub και μετά επισκεπτόμαστε τον Καθεδρικό Ναό της Santa Cruz, ο οποίος ήταν κλειστός την προηγούμενη μέρα. Το εσωτερικό της εκκλησίας είναι λιτό, αν και υπάρχουν κάποιες ζωγραφιές που θυμίζουν περισσότερο τους Walking Dead παρά τη θρησκεία. Στη συνέχεια, ανεβαίνουμε στον πύργο, αλλά η θέα της πλατείας από κάτω είναι λιγότερο εντυπωσιακή από ό,τι περιμέναμε. Όταν επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο και θέλουμε να πληρώσουμε, προκύπτει μια διαφωνία σχετικά με την πληρωμή. Παρόλο που έχουμε δηλώσει γραπτώς ότι δεν θα υπάρχει επιπλέον χρέωση για την πρώτη μέρα επειδή φτάσαμε τόσο νωρίς, εξακολουθούν να θέλουν να πληρώσουμε για την επιπλέον μέρα. Η συζήτηση διαρκεί πολύ μέχρι που τελικά αποφασίζουμε να σταματήσουμε και να πληρώσουμε για την επιπλέον μέρα. Αλλά ο καβγάς συνεχίζεται ακόμη και μέχρι το βράδυ ενώ κοιμόμαστε. Ξαφνικά, ο τύπος στη ρεσεψιόν χτυπάει την πόρτα μας και ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου στέκεται δίπλα του. Για άλλη μια φορά, μας λένε ότι είναι δικό μας λάθος. Δείχνουμε ότι έχουμε πληρώσει και ότι θέλουμε να κοιμηθούμε. Ακυρώνουμε την κράτησή μας σε αυτόν τον ξενώνα. Δεν θα επιστρέψουμε.

Μείνετε συντονισμένοι στο Travel & Travel Tips για το επόμενο ρεπορτάζ!