Urbex: Hauts-Fourneaux B

Το Hauts-Fourneaux B είναι ένα εγκαταλελειμμένο χαλυβουργείο στο Βέλγιο, που χτίστηκε το 1962. Το οικόπεδο ανήκε στην Cockerill Sambre και ήταν το μεγαλύτερο εργοστάσιο οπτάνθρακα στη χώρα. Το εργοστάσιο λειτούργησε μέχρι το 2008, αλλά στη συνέχεια έκλεισε λόγω της οικονομικής κρίσης και της χαμηλής ζήτησης χάλυβα. Η υψικάμινος επαναλειτούργησε το 2010, αλλά μόλις ένα χρόνο αργότερα, η Arcelor/Mittal αποφάσισε να κλείσει τις υψικάμινους στην πόλη. Εξακολουθούσε να υπάρχει ανεπαρκής ζήτηση για χάλυβα και υπερπαραγωγή. Αυτό ήταν ένα σημαντικό πλήγμα για τους πολλούς εργαζόμενους. Ήταν επίσης άσχημα νέα για τους λιμενεργάτες της Αμβέρσας. Η υψικάμινος HFB έκλεισε οριστικά το 2014.

Τι ακριβώς θα συμβεί με το HFB παραμένει ασαφές. Σίγουρα δεν θέλουν να το κατεδαφίσουν αμέσως. Ποιος ξέρει, ίσως αυτή η τοποθεσία τελικά βρει έναν νέο σκοπό. Οι βιομηχανικές ζώνες στη Γερμανία παρακολουθούνται στενά. Το πρώην σιδηρουργείο Völklingen και το ανθρακωρυχείο Zeche Zollverein έχουν προστεθεί στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO τα τελευταία χρόνια. Ποιος ξέρει, ίσως και το Hauts-Fourneaux B να συμπεριληφθεί σε αυτόν τον κατάλογο στο μέλλον;

Επιτέλους! Βγαίνουμε ξανά έξω. Η τελευταία φορά που σχεδιάσαμε μια μέρα urbex ήταν τον Απρίλιο του 2019, οπότε έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος. Μου έχει λείψει η προσμονή της εξερεύνησης τοποθεσιών και πιθανών εισόδων. Ο ενθουσιασμός της περιπέτειας επιστρέφει επίσης. Το Hauts-Fourneaux B ήταν στη λίστα μας για αρκετό καιρό. Περάσαμε με το αυτοκίνητο πριν από μερικά χρόνια, αλλά είδαμε ακόμα πολλή ασφάλεια στο χώρο. Εφόσον μας είχαν ήδη πιάσει σε άλλο τμήμα, δεν τολμήσαμε να πάρουμε το ρίσκο εδώ. Εν τω μεταξύ, είχαμε διαβάσει ότι ο χώρος είναι πολύ λιγότερο ασφαλής, οπότε είδαμε την ευκαιρία μας.

Με λίγη αναρρίχηση και άλματα, φτάνουμε γρήγορα στην απέραντη έκταση του Hauts-Fourneaux B. Αρχικά, ελέγχουμε για κάμερες, αλλά δεν μπορούμε να βρούμε καμία. Ανεβαίνουμε αμέσως την πρώτη σκάλα και βρισκόμαστε σε έναν λαβύρινθο από σωλήνες και αγωγούς, με αρκετές σκάλες να οδηγούν προς τα πάνω. Αυτή είναι η βιομηχανική ατμόσφαιρα που αγαπώ και την οποία είναι όμορφη να φωτογραφίζεις.

Η υψικάμινος

Σύντομα φτάνουμε στην εντυπωσιακή υψικάμινο. Στις υψικάμινους, το σιδηρομετάλλευμα μετατρεπόταν σε υγρό χυτοσίδηρο μέσω της αναγωγής του. Αυτό σημαίνει ότι το οξυγόνο αφαιρείται από τα μεταλλεύματα. Ο οπτάνθρακας και το πυροσυσσωματώματα είναι οι πρώτες ύλες που μεταφέρονται από τις δεξαμενές αποθήκευσης στην κορυφή της υψικάμινου και χύνονται στη χοάνη. Αυτό καταλήγει σε έναν αγωγό περιστροφής που κατανέμει ομοιόμορφα το φορτίο στην υψικάμινο. Στον πυθμένα της υψικάμινου, διοχετεύεται ζεστός αέρας σε θερμοκρασία 1000 έως 1200 βαθμών Κελσίου. Αυτός ο ζεστός αέρας αντιδρά με τον οπτάνθρακα και τον κονιορτοποιημένο άνθρακα, σχηματίζοντας ένα αέριο που εξάγει το οξυγόνο από το σιδηρομετάλλευμα. Η θερμότητα λιώνει επίσης το σιδηρομετάλλευμα. Το τηγμένο σιδηρομετάλλευμα συλλέγεται στον πυθμένα της υψικάμινου και απομακρύνεται για μεταφορά στο χαλυβουργείο. Τα αέρια που παράγονται στην υψικάμινο χρησιμοποιούνται εσωτερικά μέσω σωλήνων ως καύσιμο και μπορούν να παράγουν ηλεκτρική ενέργεια.

Ο άνθρακας είναι απαραίτητος για την παραγωγή χυτοσιδήρου, αλλά δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί απευθείας στην υψικάμινο. Ο άνθρακας πρέπει πρώτα να μετατραπεί σε οπτάνθρακα. Αυτό γίνεται με θέρμανση σε κλειστό κλίβανο στους 1250 βαθμούς Κελσίου. Μόλις ο άνθρακας μετατραπεί σε πυρακτωμένο οπτάνθρακα, τροφοδοτείται σε ένα φορτηγό σβέσης που μεταφέρει τον οπτάνθρακα στον πύργο σβέσης. Εδώ, ο οπτάνθρακας ψεκάζεται με νερό. Στη συνέχεια, ο οπτάνθρακας εισέρχεται στην αποβάθρα οπτάνθρακα όπου μπορεί να εξατμιστεί. Ένας ιμάντας μεταφοράς μεταφέρει τον οπτάνθρακα στη μονάδα σταθεροποίησης οπτάνθρακα, όπου συνθλίβεται και κοσκινίζεται για χρήση στην υψικάμινο.

Τρισευτυχισμένος

Καθώς ο κακός καιρός πλησιάζει, αποφασίζουμε γρήγορα να ανέβουμε ψηλότερα και να σκαρφαλώσουμε σε έναν από τους πύργους. Δεν φοβάμαι τα ύψη, αλλά η σκέψη ότι μια από τις μεταλλικές πλάκες πάνω στις οποίες περπατάμε υποχωρεί είναι αφόρητη. Ο άνεμος το κάνει επίσης αρκετά αγχωτικό. Ακριβώς στην κορυφή, έχουμε μια φανταστική θέα του τεράστιου συγκροτήματος. Βρισκόμαστε περίπου 60 μέτρα ψηλά. Από απόσταση, πρέπει να είναι προφανές ότι βρισκόμαστε στην κορυφή του πύργου, αλλά βγάζουμε φωτογραφίες με χαρά. Αυτό είναι τόσο ωραίο!

Κατεβαίνουμε για να δούμε μέσα στα εγκαταλελειμμένα κτίρια. Και υπάρχουν πολλά από αυτά. Φτάνουμε, μεταξύ άλλων, σε ένα εργαστήριο και ανεβαίνουμε στην οροφή ενός άλλου κτιρίου όπου μπορούμε να δούμε τους βιομηχανικούς φούρνους.

Σε μια μεγάλη αίθουσα εργοστασίου, συναντάμε παλιές τουρμπίνες και τεράστιο χαλύβδινο εξοπλισμό. Μερικά από αυτά είναι ακόμα συσκευασμένα σε κουτιά και επομένως δεν έχουν χρησιμοποιηθεί ποτέ. Αυτή η αίθουσα στεγάζει επίσης το μεγαλύτερο δωμάτιο ελέγχου του χώρου. Ενώ εξακολουθεί να είναι εντυπωσιακό, αυτό το δωμάτιο ελέγχου έχει υποστεί σημαντικές καταστροφές. Είναι εξαιρετικά ατυχές το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να καταστρέψουν τα πάντα. Στο διπλανό κτίριο, φτάνουμε στους μεταφορικούς ιμάντες που μετέφεραν τον άνθρακα μέχρι τη μονάδα σταθεροποίησης οπτάνθρακα. Η φθορά στα κτίρια είναι καθαρά ορατή, καθώς το ισόγειο είναι εντελώς πλημμυρισμένο με νερό. Εξετάζουμε μερικούς ακόμη μεταφορικούς ιμάντες και ξαφνιαζόμαστε όταν ξαφνικά βλέπουμε ένα λευκό βαν παρκαρισμένο πίσω από ένα κτίριο. Για μια στιγμή, νομίζουμε ότι μας έχει πιάσει η ασφάλεια, αλλά αποδεικνύεται ότι είναι ένα κατεστραμμένο βαν.

Μπαίνουμε στο κεντρικό γραφείο από ένα ανοιχτό παράθυρο. Αποδεικνύεται ότι δεν είμαστε οι μόνοι, καθώς βλέπουμε μια σκιά να σκύβει μπροστά μας. Αργότερα, βλέπουμε περισσότερους αστικούς εξερευνητές. Είναι πάντα συναρπαστικό να συναντάς άλλους. Το κεντρικό γραφείο από μόνο του δεν αξίζει τον κόπο. Κάθε δωμάτιο έχει λεηλατηθεί ολοσχερώς και η δυνατή βροχή αποκαλύπτει ότι η οροφή έχει διαρροές σαν κόσκινο. Λόγω της καταρρακτώδους βροχής, αποφασίζουμε να μείνουμε μέσα για λίγο και να εξερευνήσουμε τα διάφορα δωμάτια.

Όταν στεγνώσει, εξερευνούμε το χώρο για πάνω από 7,5 ώρες. Ακόμα δεν τα έχουμε δει όλα! Έχει περάσει αρκετή ώρα για σήμερα και περπατάμε πίσω στο αυτοκίνητο. Το Hauts-Fourneaux B είναι ένας φανταστικός προορισμός αστικής εξερεύνησης που είναι εύκολο να εξερευνήσει κανείς. Δυστυχώς, αρκετά έχουν κατεδαφιστεί τα τελευταία χρόνια. Παρ' όλα αυτά, αυτό είναι ένα από τα πιο ωραία βιομηχανικά συγκροτήματα που έχουμε επισκεφτεί μέχρι στιγμής.

Επισκεφτήκαμε προηγουμένως ένα άλλο εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο: SA des Chaudronneries Pierrou.