Urbex: Hauts-Fourneaux B

Hauts-Fourneaux B to opuszczona huta stali w Belgii, zbudowana w 1962 roku. Obiekt należał do firmy Cockerill Sambre i był największą koksownią w kraju. Zakład działał do 2008 roku, ale został zamknięty z powodu kryzysu gospodarczego i niskiego popytu na stal. Wielki piec został ponownie uruchomiony w 2010 roku, ale zaledwie rok później Arcelor/Mittal podjął decyzję o zamknięciu wielkich pieców w mieście. Nadal występował niewystarczający popyt na stal i nadprodukcja. Był to poważny cios dla wielu pracowników. Była to również zła wiadomość dla portowców w Antwerpii. Wielki piec HFB został trwale zamknięty w 2014 roku.

Co dokładnie stanie się z HFB, pozostaje niejasne. Z pewnością nie chcą go od razu zburzyć. Kto wie, może to miejsce w końcu znajdzie nowe przeznaczenie. Tereny przemysłowe w Niemczech są pod baczną obserwacją. Dawna huta żelaza Völklingen i kopalnia węgla Zeche Zollverein zostały w ostatnich latach wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Kto wie, może Hauts-Fourneaux B również trafi na tę listę w przyszłości?

Nareszcie! Znów wyruszamy. Ostatni raz planowaliśmy dzień urbexu w kwietniu 2019 roku, więc minął prawie rok. Tęskniłem za ekscytacją związaną z poszukiwaniem lokalizacji i potencjalnych wejść. Ekscytacja przygodą również powraca. Hauts-Fourneaux B było na naszej liście od jakiegoś czasu. Przejeżdżaliśmy obok niego kilka lat temu, ale i tak widzieliśmy sporo ochrony na terenie. Ponieważ złapano nas już w innym departamencie, nie odważyliśmy się zaryzykować tutaj. Tymczasem przeczytaliśmy, że teren jest znacznie mniej bezpieczny, więc dostrzegliśmy swoją szansę.

Po chwili wspinaczki i skakania szybko docieramy na rozległy teren Hauts-Fourneaux B. Najpierw sprawdzamy, czy nie ma kamer, ale nic nie znajdujemy. Od razu pokonujemy pierwsze schody i znajdujemy się w labiryncie rur i przewodów, z kilkoma schodami prowadzącymi w górę. To właśnie ta industrialna atmosfera, którą uwielbiam i która jest piękna do fotografowania.

Wielki piec

Wkrótce docieramy do imponującego wielkiego pieca. W wielkich piecach ruda żelaza była przekształcana w płynną surówkę poprzez jej redukcję. Oznacza to, że tlen jest usuwany z rud. Koks i spiek to surowce, które są transportowane z bunkrów magazynowych na górę wielkiego pieca i wsypywane do leja zasypowego. Trafia on do zsypu wahadłowego, który równomiernie rozprowadza wsad w wielkim piecu. Na dole wielkiego pieca wdmuchiwane jest gorące powietrze o temperaturze od 1000 do 1200 stopni Celsjusza. To gorące powietrze reaguje z koksem i pyłem węglowym, tworząc gaz, który wydobywa tlen z rudy żelaza. Ciepło topi również rudę żelaza. Stopiona ruda żelaza zbiera się na dole wielkiego pieca i jest odprowadzana w celu transportu do huty. Gazy wytwarzane w wielkim piecu są wykorzystywane wewnętrznie przez rury jako paliwo i mogą wytwarzać energię elektryczną.

Węgiel jest potrzebny do produkcji surówki żelaza, ale nie można go bezpośrednio wykorzystać w wielkim piecu. Węgiel musi zostać najpierw przetworzony na koks. Odbywa się to poprzez podgrzanie go w zamkniętym piecu do temperatury 1250 stopni Celsjusza. Po przetworzeniu węgla w żarzący się koks, jest on podawany do cysterny gaśniczej, która transportuje koks do wieży gaśniczej. Tam koks jest spryskiwany wodą. Następnie koks trafia do nabrzeża koksowniczego, gdzie może odparować. Taśmociąg transportuje koks do instalacji stabilizacji koksu, gdzie jest kruszony i przesiewany przed ponownym użyciem w wielkim piecu.

Na szczycie świata

Ponieważ zbliża się zła pogoda, szybko postanawiamy wejść wyżej i wspiąć się na jedną z wież. Nie mam lęku wysokości, ale myśl o tym, że jedna z metalowych płyt, po których chodzimy, ustąpi, jest nie do zniesienia. Wiatr dodatkowo potęguje nerwy. Na samym szczycie mamy fantastyczny widok na ogromny kompleks. Jesteśmy jakieś 60 metrów nad ziemią. Z daleka musi być oczywiste, że jesteśmy na szczycie wieży, ale chętnie robimy zdjęcia. To jest takie fajne!

Schodzimy, żeby zajrzeć do opuszczonych budynków. A jest ich wiele. Docieramy między innymi do warsztatu i wspinamy się na dach kolejnego budynku, gdzie widać piece przemysłowe.

W dużej hali fabrycznej natykamy się na stare turbiny i ogromny stalowy sprzęt. Niektóre z nich są nadal zapakowane w pudła i dlatego nigdy nie były używane. W tej hali znajduje się również największa na terenie zakładu sterownia. Choć nadal robi wrażenie, została ona mocno zdewastowana. To niewiarygodnie przykre, że niektórzy czują potrzebę zniszczenia wszystkiego. W sąsiednim budynku docieramy do taśmociągów, które transportowały węgiel do instalacji stabilizacji koksu. Rozkład budynków jest wyraźnie widoczny, ponieważ parter jest całkowicie zalany wodą. Przyglądamy się kilku kolejnym taśmociągom i ze zdumieniem dostrzegamy nagle białego vana zaparkowanego za budynkiem. Przez chwilę myślimy, że złapali nas ochroniarze, ale okazuje się, że to rozbity van.

Wchodzimy do głównego biura przez otwarte okno. Okazuje się, że nie jesteśmy jedyni, bo dostrzegamy cień chowający się przed nami. Później widzimy kolejnych miejskich odkrywców. Wpadnięcie na kogoś innego to zawsze ekscytujące przeżycie. Samo główne biuro nie jest warte zachodu. Wszystkie pomieszczenia zostały doszczętnie splądrowane, a ulewny deszcz ujawnia, że ​​sufit jest nieszczelny jak sito. Z powodu ulewnego deszczu postanawiamy zostać w środku jeszcze chwilę i zwiedzić poszczególne pomieszczenia.

Kiedy jest sucho, zwiedzamy to miejsce już od ponad 7,5 godziny. Nadal nie zobaczyliśmy wszystkiego! Minęło trochę czasu od dzisiejszego dnia i wracamy do samochodu. Hauts-Fourneaux B to fantastyczne miejsce do eksploracji miejskiej, które łatwo zwiedzać. Niestety, sporo zostało zburzonych w ostatnich latach. Niemniej jednak, to jeden z najfajniejszych kompleksów przemysłowych, jakie do tej pory odwiedziliśmy.

Wcześniej odwiedziliśmy inną opuszczoną fabrykę: SA des Chaudronneries Pierrou.