Travelogue America #18: Dünyanın En Sıcak Yeri

Las Vegas'ı geride bırakma zamanı geldi ve aslında hiç de umurumda değil. Etrafınızda o kadar çok şey oluyor ki: arabalar, kalabalıklar, müzik, ışıklar, devasa oteller ve her türlü gösteri. Belki de nispeten sakin milli parklardan Günah Şehri'ne geçiş biraz fazla oldu. Yine de Las Vegas, hayatınızda en az bir kez mutlaka görmeniz gereken bir şehir ve bu deneyimi yaşadığımız için mutluyum.

Amacımız Yosemite Milli Parkı'nı ziyaret etmekti, ancak orman yangınları nedeniyle bu fikirden vazgeçtik.

Önceden planladığımız gezimiz bugün sona eriyor, çünkü son günlerde esnek olmak istedik. Aslında Yosemite Ulusal Parkı'nı ziyaret etmek istiyorduk, ancak şiddetli orman yangınları nedeniyle bunu yapmamamız tavsiye edildi. Bu yüzden o parkı tamamen atlayıp Sequoia Ulusal Parkı'na odaklanmaya karar verdik. Ama zaten bölgede olduğumuz için önce Death Valley Ulusal Parkı'nı ziyaret etmek istedik. Kahvaltıdan sonra eşyalarımızı topladık ve bir sonraki durağımız için hazırlık yaptık.

Las Vegas'tan ayrılır ayrılmaz manzara anında değişiyor ve neredeyse hiç ağaç veya bitki yetişmeyen çorak ovalardan başka bir şey görmüyoruz. Burada sadece kaya ve kum var ve neredeyse hiç yaşam belirtisi yok. Kumar başkentinden ne kadar dramatik bir değişim ve etrafımızdaki sükunetin tadını çıkarıyoruz. Nevada'dan ayrılıp Kaliforniya'ya varıyoruz.

Ölüm Vadisi kısmen Nevada'da, büyük ölçüde ise Kaliforniya'da yer almaktadır. Mojave Çölü'nün bir parçasıdır ve Kuzey Amerika'nın en sıcak, en kurak ve en alçak yeridir. İnanması zor olsa da, bu bölge bir zamanlar su altındaydı. Bu bölgede buzulların varlığına dair hikayeler bile var. Sierra Nevada artık göllere eriyen su sağlayamadığı için tuz ve mineraller yoğunlaştı. Göller kurudu ve volkanlar ile dağlar oluştu. Geriye kalan ise bugün bildiğimiz kuru ve sıcak bölge oldu.

Las Vegas'tan uzun pantolonlarla ayrıldık, ancak kısa sürede onları şortlarla kolayca değiştirebileceğimiz anlaşıldı. Yılın en sıcak döneminde olmasak da, sıcaklık hızla yükseliyordu. Daha sıcak havalarda Ölüm Vadisi'ni ziyaret eden herkes iyi hazırlanmalıdır. Bol su getirin, güneş kremi sürün ve şapka takın. Temmuz ve Ağustos aylarında sıcaklıklar burada 45 dereceye kadar çıkabilir. Temmuz 1913'te 56,7 derece sıcaklık bile kaydedildi. Vadinin büyük bölümleri deniz seviyesinden 85 metre aşağıda olduğu ve dağlar bulutları engellediği için, bu bölgede çok az gölge veya yağmur vardır. Bu koşulları hafife almayın!

Temmuz 1913'te Death Valley Ulusal Parkı'nda 56,7 derece Celsius sıcaklık kaydedildi.

Ölüm Vadisi için hazırlık yapmadığımız için önce kayıt yaptırmak ve bilgi toplamak üzere Ziyaretçi Merkezine gittik. Ölüm Vadisi, oldukça fazla sayıda ilgi çekici noktaya sahip geniş bir alan. Ancak, bu gece Sequoia Ulusal Parkı'na mümkün olduğunca yakın kalmak istediğimiz için parkta sadece bir gün geçirebildik. Bu da ne görmek ve yapmak istediğimizi dikkatlice belirlememiz gerektiği anlamına geliyordu. Bugün yürüyüşe çıkmak yerine çeşitli yerleri ziyaret etmeye karar verdik.

Öncelikle, Ziyaretçi Merkezi'ne çok yakın olan Zabriskie Burnu'na gidiyoruz. Burada, muhteşem şekilli kayalarla dolu, başka bir dünyaya aitmiş gibi görünen bir çöl manzarasına bakan bir seyir noktası bulacaksınız. Bunu pek beklemezsiniz ama bu bölge su tarafından şekillendirilmiştir. Ölüm Vadisi'nde çok sık yağmur yağmaz, ancak yağdığında genellikle oldukça şiddetli olur. Çok miktarda suyun kısa sürede boşaltılması gerekir ve bu da yumuşak kayalarda derin yarıklar oluşturur.

Bunu söylemezsiniz belki ama Zabriskie Burnu'nun tuhaf manzarası yağmur suyu tarafından oluşturulmuştur.

Badwater Yolu boyunca güneye doğru ilerlemeye devam ediyoruz ve Şeytanın Golf Sahası'nda duruyoruz. Burası da gerçekten etkileyici bir manzara. Geniş ve bitki örtüsünden yoksun. Yüzeyi, her türlü çukurla dolu volkanik kayaya benziyor, bu yüzden "Şeytanın Golf Sahası" adını almış. Yüzey keskin ve çok engebeli olduğu için bu bölgede yürümek oldukça zor. Bir an sessizce oturup dikkatlice dinlerseniz, her türlü patlama sesini duyabilirsiniz. Bu sesler, milyonlarca tuz kristalinin sıcakta patlamasından kaynaklanıyor. Bu yer bizi derinden etkiliyor; çok gerçeküstü görünüyor, ama aynı zamanda doğanın kendisinin neler yaratabileceği de inanılmaz.

Birkaç kilometre daha ilerledikten sonra Badwater'a varıyoruz. Burası tuz düzlüklerini izlemek için en iyi yer. Otoparktan, buraya inşa edilmiş tahta yollar boyunca yürüyoruz. Kısa süre sonra, deniz seviyesinden 85,5 metre aşağıda olduğumuzu gösteren bir işaret görüyoruz. Otoparkın arkasındaki kayalıklarda, sıfır noktasının nerede olduğunu görebilirsiniz. Ancak oldukça göze çarpmayan bir işaret olduğu için dikkatlice bakmanız gerekiyor.

Tuz düzlüklerinde yürümeye devam ediyoruz ve kitlesel turizmin potansiyelini hemen görüyoruz. Düzlükler oldukça kirli ve yıpranmış durumda. Bu, bir yıl önce gezdiğimiz Bolivya'daki Salar de Uyuni tuz düzlükleriyle tam bir tezat oluşturuyor. Tuz düzlüklerinde oldukça uzun bir mesafe yürüme seçeneğimiz var, ancak diğer yerleri ziyaret edebilmek için geri dönüyoruz.

Badwater'dan Ziyaretçi Merkezi'ne doğru geri dönüyoruz. Yolun yarısında, kayalık manzaradan geçen muhteşem bir rota olan Artists Drive'a sapıyoruz. Rota, bazı keskin virajlar ve yükseklik değişiklikleri olan tek yönlü bir yol. Çok hızlı gidemiyoruz, ama bu sorun değil. Güzel çevrenin tadını çıkarıyoruz. Kayaların çeşitli renkleri var, en çarpıcı olanı ise Artists Palette'te. Burada pembe, yeşil, mor, kahverengi ve siyah tonlarını açıkça görebilirsiniz. Bu, Death Valley'nin muazzam volkanik aktivitesinin nihai kanıtıdır. Doğal olarak, bu tuhaf doğal olaya daha yakından bakmak için duruyoruz. Parlak güneşe rağmen renkleri net bir şekilde görebiliyoruz, ancak en güzel halleri gün doğumu ve gün batımında oluyor.

Parktan batı tarafından çıkmamız gerekiyor, bu yüzden karanlıkta araba sürmekten kaçınmak için oldukça hızlı hareket etmeliyiz. Sağımızda Mesquite Flat Kum Tepelerini görünce, bir göz atmaya karar veriyoruz. Death Valley Milli Parkı'nda birkaç kum tepesi var, ancak bunlara ulaşmak en kolay olanı. Kum, Cottonwood Dağları'ndan geliyor ve aralarında yer alıyor. Patika olmamasına rağmen, burada yürüyüş yapabiliyoruz. Birkaç kum tepesine tırmanıp biraz dinlenmek için oturuyoruz. Güneş, muhteşem bir renk ve gölge gösterisi yaratıyor. Görülmeye değer harika bir manzara. Ayak parmaklarımızın arasında kum varken, birkaç güzel fotoğraf çekiyoruz ve arabaya geri yürüyoruz.

Batan güneş, Mesquite Flat Kum Tepelerinde muhteşem bir renk ve gölge gösterisi yaratıyor.

Güneş yavaş yavaş batarken, artık gerçekten yola koyulmamız gerekiyor. Uçsuz bucaksız bir çölün ortasındayız ve Ridgecrest kasabasına daha çok yolumuz var. Hava hızla zifiri karanlık oluyor ve yolu net bir şekilde görmek zorlaşıyor. Yol asfaltlanmamış, bu da son derece dikkat gerektiriyor. Şu anda lastiğinizin patladığını veya arabanızla ilgili başka bir sorun yaşadığınızı hayal edin. Yol oldukça sessiz olduğu için, birinin araba sürdüğünü görmek için gerçekten şanslı olmanız gerekir.

Neyse ki, birkaç saat içinde çölü geride bırakıp medeniyete ulaşıyoruz. Tuhaf fabrikaların ve tamamen karanlık, ürkütücü mahallelerin yanından geçiyoruz. Ridgecrest'in esas olarak China Lake'deki silah deposuyla tanındığı anlaşılıyor. Bu ıssız bölgede, son on yıllarda Hava Kuvvetleri'nin neredeyse tüm silahları test edilmiş. Amerikalılar için oldukça önemli bir bölge yani. Ancak biz burayı pek göremiyoruz. Ridgecrest'e vardığımızda geç olmuştu ve bir süpermarket bulamıyorduk. Neyse ki, McDonald's bir çözüm sunuyor. Olsun, artık Amerika'dayız, o yüzden bir kere de hızlı yemek yiyelim.

Hamburgerleri yedikten sonra otelimize gidiyoruz, giriş işlemlerini yapıyoruz, The Walking Dead'in bir bölümünü izliyoruz ve uyuyoruz.