Yedigöller National Park: zeven meren in Turkije

Yedigöller National Park ligt in de provincie Bolu, op ongeveer 40 kilometer ten noorden van de stad Bolu. Het park werd opgericht in 1965 en beslaat zo’n 38 vierkante kilometer. De naam Yedigöller betekent letterlijk vertaalt ‘zeven meren’ en daarom heet het park in het Engels ‘Seven Lakes National Park’. Tussen de dichtbeboste heuvels liggen inderdaad zeven kleine meertjes die zijn ontstaan door aardverschuivingen.

De regio rondom Yedigöller bestaat uit glooiende valleien, steile bergkammen en verschillende vulkanische en glaciale formaties. Je vindt hier een rijke flora en fauna. In het park leven onder andere edelherten, reeën, wilde zwijnen, vossen en eekhoorns. Ook bruine beren komen hier voor, al zul je die niet snel zien. Daarnaast zijn er meer dan honderd vogelsoorten te vinden, waaronder haviken, uilen en spechten.

Veel bezoekers komen hier om te wandelen of te picknicken. In de zomer is het bosklimaat merkbaar koeler dan in de omliggende regio, wat het een populaire plek maakt voor dagjesmensen uit de omgeving.

Ik bracht een halve dag door in het park. Het was opvallend rustig tijdens mijn bezoek. Op een paar lokale wandelaars na kwam ik nauwelijks iemand tegen. Hoewel ik had gelezen dat er entree wordt gevraagd, heb ik nergens hoeven te betalen. Of dat toeval was, weet ik niet.

Ik richtte me vooral op de zeven meren en een paar uitzichtpunten langs de route. Met een paar uur krijg je al een goed beeld van het park. Zeker als je niet iedere wandelroute volledig wilt lopen, is een halve dag voldoende.

Yedigöller dankt zijn naam aan zeven meren die verspreid in het park liggen. Ze zijn ontstaan door aardverschuivingen waarbij delen van de vallei werden afgesloten, waardoor water zich ophoopte.

De zeven meren zijn:

• Büyük Göl – het grootste meer en hier worden ook forellen gekweekt
• Serin Göl – lager gelegen en via oppervlaktewater verbonden met Büyük Göl
• Derin Göl – ligt vlak bij Büyük Göl en vormt samen het centrale deel van het park
• Nazlı Göl – ligt op het hogere plateau en is de bron van de waterval
• Küçük Göl – grotendeels opgedroogd
• İnce Göl – het kleinste meer van het park, maar zeer fotogeniek
• Sazlı Göl – omgeven door riet en daardoor anders van sfeer

Ik heb alle zeven meren bezocht. Vooral Büyük Göl, Derin Göl en İnce Göl vond ik het mooist. Derin Göl en İnce Göl hadden een smaragdgroene kleur en een bijna spiegelend effect. Het water lag volledig stil, waardoor de bomen haarscherp werden weerspiegeld. Alle meren liggen niet ver van elkaar, waardoor je ze met een paar uur wandelen allemaal kunt bezoeken.

De Yedigöller-waterval ontstaat doordat water vanuit Nazlı Göl via de ondergrond naar beneden sijpelt en op het lagere plateau weer tevoorschijn komt. Het hoogteverschil tussen de twee plateaus bedraagt ongeveer 100 meter. Geen enorme waterval, maar wel een van de meest fotogenieke plekken in het park.

De beste manier om Yedigöller te verkennen is te voet. Er lopen meerdere korte wandelpaden door het park. Sommige volgen de oevers van de meren, andere stijgen langzaam richting het tweede plateau. Het zijn geen zware hikes, maar eenvoudige wandelingen met lichte hoogteverschillen. Ideaal als je een dag wil wandelen. Als je een wandeling langs alle meertjes wil maken volg je een route van ongeveer 5,7 kilometer waar je zo’n 3 uur over doet.

Heb je net als ik iets minder tijd, beperk je dan op de meertjes en de waterval. Dit is overigens prima met de auto te doen waardoor je slechts kleine stukjes hoeft te wandelen. Parkeer je auto in de buurt van Ince Göl en ontdek de eerste meertjes. Daarna kun je verder rijden naar het Habitat Restaurant waar een iets grotere parkeerplaats is. Vanaf hier kun je de overige meertjes bezoeken.

Op de weg van Bolu naar het park rijd je langs twee uitkijkpunten. De bekendste is het Kapankaya-observatieterras, dat op ruim 1.200 meter hoogte ligt en uitzicht biedt over het heuvelachtige landschap. Je bereikt dit uitkijkpunt na een korte beklimming waarbij je ongeveer 250 meter stijgt. Boven word je beloond met een wijds uitzicht over de groene heuvels.

Iets verder ligt het Atmaca-observatieterras. Dit uitzicht vond ik vrij dichtbegroeid, waardoor het panorama minder open is. Beide terrassen liggen direct langs de weg, dus let goed op de borden als je erlangs rijdt.

Yedigöller is alleen bereikbaar met een huurauto of eigen auto. Het park is niet bereikbaar met het openbaar vervoer. Vanuit Bolu kun je eventueel een taxi nemen, maar dit is meestal geen goedkope optie. De beste keuze is dus om met een huurauto of eigen auto te gaan.

Er zijn twee routes naar het natuurreservaat. De weg van Bolu naar Yedigöller slingert via veel bochten omhoog. In de wintermaanden kan er sneeuw liggen en wordt deze weg bij gladheid afgesloten. Een tweede optie is de route via Yeniçağa, Mengen en Yazıcık. Deze route duurt ongeveer een uur langer, omdat een deel van de weg onverhard is.

Het is verstandig om vooraf kaarten voor navigatie offline te downloaden. In delen van het park is geen mobiel bereik.

In het nationaal park is slechts één restaurant te vinden: Habitat Restaurant. Hier staan vooral Turkse klassiekers op het menu. Denk aan gegrild vlees zoals köfte, sucuk, lamskotelet of kip van de grill. De meeste gerechten worden geserveerd met rijst, friet en gegrilde groenten. Ook kun je hier uitgebreid Turks ontbijten met kazen, olijven, ei, börek en thee.

Wie iets snels wil eten, kan kiezen voor een broodje köfte of sucuk. Daarnaast staan er salades, mantı en traditionele desserts zoals rijstpudding of pompoendessert op de kaart. Verwacht geen verfijnde keuken, maar stevige gerechten die goed passen na een wandeling door het park. Je kunt hier ook vlees, brood, groenten en houtskool kopen om zelf te barbecueën. Wel moet je je eigen grillrooster, bestek en servies meenemen.

Niet ver van het restaurant ligt het Habitat Sincap Cafe. Hier kun je terecht voor koffie of thee, cake en andere zoete lekkernijen. In dit café is tevens het bezoekerscentrum gevestigd.

Overnachten kan bij Habitat Houses, direct naast het restaurant. Er zijn in totaal 18 houten huizen die je kunt boeken. De Psagor-huizen zijn geschikt voor groepen tot zes personen. Ben je met z’n tweeën, dan kun je beter kiezen voor de Nazli-huizen. Sommige huizen beschikken over een open haard. Zeker in de koudere maanden is dat een prettig extra. Het is verstandig om ruim van tevoren te reserveren als je hier wilt overnachten.

Een andere optie is kamperen in het nationaal park. Er zijn twee kampeerterreinen waar je je eigen tent kunt opzetten: Nazli Göl en Camping Yedigöller National Park. Als je hier gaat kamperen, moet je goed voorbereid zijn. Er is geen elektriciteit beschikbaar, de toiletten hebben geen wc-papier en in de herfst koelt het ’s avonds flink af.

Zelf heb ik overnacht in Bolu. Deze stad ligt op ruim een uur rijden van het nationaal park. Als je, net als ik, het park slechts een halve dag bezoekt, is dit een praktische en goedkopere optie. Na mijn bezoek aan het park ben ik verder gereden naar Safranbolu, waar we in een prachtige accommodatie hebben geslapen.

Yedigöller National Park heeft in elk seizoen een eigen sfeer. In de zomermaanden komen veel mensen hierheen om het koelere klimaat op te zoeken. De herfst is echter de populairste periode, wanneer de bomen verkleuren. De bladeren veranderen dan in tinten rood, oranje en geel. Dit begint meestal in oktober, met een hoogtepunt in november.

Van december tot maart is de kans groot dat er sneeuw valt. Ook dat geeft het park een heel ander aanzicht, omdat het landschap dan onder een witte laag ligt. Wanneer er veel sneeuw ligt, wordt de weg van Bolu naar Yedigöller vaak afgesloten. De route via Yeniçağa, Mengen en Yazıcık blijft meestal open, maar is deels onverhard. In die periode is een 4×4 met goede winterbanden aan te raden.

Yedigöller was een van de stops tijdens mijn roadtrip door Centraal-Anatolië. Tussen de historische steden en archeologische hoogtepunten door was het prettig om even de natuur in te duiken. Het park ligt ideaal op de route van Bolu naar Safranbolu en is eenvoudig te combineren met andere bestemmingen in de regio.

Tijdens mijn 10 daagse roadtrip ontdekte ik naast Ankara ook plekken als Beypazari, Safranbolu en Amasra. In de natuur sprongen onder andere Nallıhan Kuş Cenneti, Küre Dağları National Park, de Horma Canyon en Tuz Gölü eruit. Het absolute hoogtepunt was Hattusa, de oude hoofdstad van de Hettieten.