Chemnitz: tips voor een stedentrip

Chemnitz ontstond in de middeleeuwen rond een benedictijnenklooster op de Schloßberg en groeide dankzij belangrijke handelsroutes uit tot een regionaal centrum. Textiel speelde al vroeg een grote rol, gevolgd door machinebouw en zware industrie. In de 19e eeuw ontwikkelde Chemnitz zich tot één van de belangrijkste industriële steden van Duitsland en kreeg het de bijnaam ‘het Manchester van Saksen’.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de stad grotendeels verwoest. In de DDR-periode ging Chemnitz verder als Karl-Marx-Stadt, met grootschalige wederopbouw en industrie als visitekaartje. Na 1990 raakte de stad inwoners en fabrieken kwijt, waarna herbestemming en vernieuwing volgden. Dat verleden zie je vandaag de dag nog steeds terug in het straatbeeld.

Chemnitz ligt in het oosten van Duitsland, aan de noordrand van het Ertsgebergte. Met ongeveer 250.000 inwoners is het, na Dresden en Leipzig, de derde stad van de deelstaat Saksen. Samen met Zwickau vormt Chemnitz de Chemnitz.Zwickau.Region, een gebied waar industrie, cultuur en natuur nauw met elkaar verbonden zijn. Vanuit Chemnitz bereik je Dresden en Leipzig binnen ongeveer een uur met de auto. Ook het natuurgebied Sächsische Schweiz en de Tsjechische grens liggen op korte rijafstand, wat de stad tot een fijne uitvalsbasis maakt voor zowel stedelijke uitstappen als natuurbezoek.

Het beeld dat Chemnitz een grauwe en betonnen stad zou zijn, klopt niet. De stad heeft de afgelopen jaren een duidelijke ontwikkeling doorgemaakt en is interessanter dan vaak wordt gedacht. Tijdens mijn bezoek merkte ik al snel dat anderhalve dag eigenlijk te kort is om Chemnitz echt goed te leren kennen. Wil je de stad beter begrijpen en de verschillende gezichten zien, dan heb je hier meerdere dagen voor nodig. In de tijd die ik had, heb ik wel een aantal plekken bezocht die samen een goed beeld geven van de stad. Hieronder deel ik mijn tips en hoogtepunten die wat mij betreft niet mogen ontbreken tijdens een bezoek aan Chemnitz.

Wil je begrijpen waar Chemnitz is ontstaan, dan is de Schloßberg een logisch startpunt. In de vroege middeleeuwen vestigden Slavische groepen zich in de bosrijke omgeving, vooral voor jacht en tijdelijke bewoning. Met de bouw van een benedictijnenklooster op de Schloßberg kreeg Chemnitz voor het eerst een vaste kern. De lager gelegen gebieden werden drooggelegd en langs de belangrijke handelsroutes Via Regia en Via Imperii groeiden nederzettingen uit tot een stad. Het klooster speelde daarin een centrale rol en groeide uit tot één van de rijkste van Saksen, met invloed op handel, kunst en wetenschap.

Rond het klooster werd een grote vijver aangelegd, de Schloßteich, die nog altijd het gebied bepaalt. Het kloostercomplex werd later uitgebreid en deels omgevormd tot een kasteel, maar daarvan is tegenwoordig weinig over. De Schloßkirche en een deel van het aangrenzende gebouw zijn bewaard gebleven en kunnen worden bezocht. Vooral het orgel in de kerk is de moeite waard. Direct naast de kerk ligt het Schloßbergmuseum, waar je meer te weten komt over de geschiedenis van Chemnitz. In het aangrenzende lapidarium zijn archeologische vondsten te zien.

De Schloßberg is niet alleen interessant vanwege de geschiedenis. Rondom de Schloßteich is het prettig wandelen en in de zomermaanden verzamelen inwoners zich hier om te ontspannen. Je kunt een bootje huren of neerstrijken in de Biergarten van Miramar.

Ik kende Chemnitz lange tijd vooral door één bezienswaardigheid: het gigantische hoofd van Karl Marx. Hoewel veel zichtbare sporen van de DDR in de loop der jaren zijn verdwenen, is dit monument gebleven. Het Karl-Marx-Monument werd in 1971 ontworpen door de Sovjetkunstenaar Lev Kerbel en is met zijn 13 meter hoogte en een gewicht van 40 ton moeilijk te missen. Het is daarmee het op één na grootste borstbeeld ter wereld. Alleen het Lenin-hoofd in het Russische Ulan-Ude is groter.

De inwoners van Chemnitz noemen het monument ‘Dor Nischel’, Sächsisch voor ‘het hoofd’. Achter het beeld staat een stenen plaquette met een citaat uit het Communistisch Manifest: ‘Arbeiders van de wereld, verenigt u!’. De tekst is gegraveerd in het Duits, Engels, Frans en Russisch. Het monument staat net buiten het historische centrum en is uitgegroeid tot het meest herkenbare overblijfsel van het vroegere Karl-Marx-Stadt.

Het centrum van Chemnitz is compact en leent zich goed voor een ontdekking te voet. Mijn verkenning van de stad begon op de Marktplatz, waar meteen iets opvalt. Aan het plein staan twee stadhuizen direct naast elkaar. Het Alte Rathaus werd gebouwd in de 15e eeuw, terwijl het Neue Rathaus dateert uit het begin van de 20e eeuw. Door de overeenkomsten in stijl is het niet vreemd als je ze op het eerste gezicht door elkaar haalt.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het Alte Rathaus zwaar beschadigd, net als de daarachter gelegen Jacobikirche. Na de wederopbouw oogt het oude stadhuis verrassend fris. Bijzonder zijn het renaissanceportaal en het klokkenspel daarboven. Dagelijks draaien hier figuren die een belangrijke rol speelden in de geschiedenis van de stad, waaronder een benedictijnse monnik, torenwachter, wever, koopman, smid en een Trümmerfrau. Het schouwspel is te zien om 11.00, 16.00 en 19.00 uur. Tijdens mijn bezoek had ik helaas pech met de timing. Op zaterdagavond is het mogelijk om de toren te beklimmen voor uitzicht over de stad.

Achter het Alte Rathaus staat de Jacobikirche, die tijdens de luchtaanvallen van 1945 zwaar werd getroffen. De houten dakconstructie brandde volledig uit en een deel van het gewelf stortte in. Toch bleef de kerk na de oorlog in gebruik en pas enkele jaren geleden werd de volledige restauratie afgerond.

Een ander opvallend gebouw aan de Marktplatz is het Siegert’sches Haus. Dit is het oudste bewaard gebleven woongebouw in het centrum. Tijdens de bombardementen raakte het pand ernstig beschadigd, maar de barokke voorgevel bleef staan. Dankzij een restauratie in de jaren vijftig is de opvallende roze gevel met gouden details nog altijd te bewonderen.

Achter het Alte Rathaus staat de Jacobikirche. Tijdens de luchtaanvallen in 1945 werd de kerk getroffen. De houten dakconstructie brandde volledig af en een deel van het gewelf stortte in. Toch werd de kerk na de oorlog in gebruik genomen en pas enkele jaren geleden werd de volledige restauratie afgerond.

Een ander opvallend gebouw op de Marktplatz is het Siegert’sche Haus. Dit is het oudste woongebouw in het centrum dat bewaard is gebleven. Tijdens de luchtaanvallen werd het huis ernstig beschadigd, maar bleef de voorgevel in barokstijl staan. Na de restauratie in de jaren ‘50 kunnen we dus gelukkig nog genieten van de roze gevel met gouden versieringen.

De Rote Turm is het oudste bewaard gebleven bouwwerk van Chemnitz. In de 13e eeuw werd het historische centrum nog omringd door een stadsmuur, opgebouwd uit samengeperste vulkanische as. Die samenstelling gaf de stenen hun karakteristieke roodachtige kleur. Oorspronkelijk bestond het verdedigingswerk uit 25 torens en vier stadspoorten. Van deze stadsmuur is vandaag de dag vrijwel niets meer over. Aan het einde van de 19e eeuw werd het grootste deel gesloopt. In het straatbeeld is nog wel een lijn te herkennen die het tracé van de voormalige muur volgt. De Rote Turm vormt het meest tastbare overblijfsel van dit middeleeuwse verdedigingssysteem.

Tot 1900 werd de toren gebruikt als gevangenis. Tijdens de Tweede Wereldoorlog raakte ook de Rote Turm zwaar beschadigd, maar het bouwwerk werd later volledig hersteld. Een opvallend weetje is dat de toren model heeft gestaan voor het DDR-afwasmiddel ‘Fit’, dat tot 1968 in Chemnitz werd geproduceerd.

Het Theaterplatz is het tweede belangrijke plein van Chemnitz en wordt vaak gezien als één van de fraaiste plekken in de stad. Dat heeft vooral te maken met de concentratie van historische gebouwen. Aan het plein ligt het Kunstsammlungen Chemnitz, waar een uitgebreide collectie te zien is met werken uit de Romantiek, het klassieke modernisme en het expressionisme. In 2010 werd dit museum uitgeroepen tot Museum van het Jaar.

Rondom het plein staan verder de Opera en de Petrikirche. Deze gebouwen behoren tot de relatief weinige historische bouwwerken die de Tweede Wereldoorlog hebben overleefd. In de zomermaanden vormt het Theaterplatz een levendig decor voor concerten en andere evenementen, waardoor het plein niet alleen een architectonisch, maar ook een cultureel middelpunt van de stad is.

Het industriële verleden van Chemnitz komt uitgebreid aan bod in het Industriemuseum Chemnitz. Het museum is gevestigd in een voormalige fabriekshal en laat zien hoe bepalend de industrie is geweest voor de ontwikkeling van de stad en de regio. De focus ligt niet alleen op machines, maar vooral op de mensen die hier werkten en leefden. Textielproductie, machinebouw en innovatie worden gekoppeld aan het dagelijks leven in de stad.

Eén van de opvallendste objecten is een nog werkende stoommachine uit 1896. Dagelijks worden er demonstraties gegeven waarbij je de machine in werking ziet. Het is de moeite waard om je bezoek zo te plannen dat je zo’n demonstratie kunt bijwonen. Daarnaast laten de tentoonstellingen zien hoe de overgang van handwerk naar grootschalige productie het dagelijks leven veranderde. Het Industriemuseum maakt goed duidelijk waarom Chemnitz ooit het ‘Manchester van Saksen’ werd genoemd en vormt daarmee een sterke aanvulling op wat je buiten in de stad ziet.

De stenen waaruit delen van de oude stadsmuur zijn opgebouwd, hebben een bijzondere oorsprong. Ongeveer 300 miljoen jaar geleden vond in de omgeving van Chemnitz een vulkaanuitbarsting plaats. Daarbij werden complete bomen bedolven onder vulkanisch materiaal, waardoor ze in de loop van miljoenen jaren versteenden. In 1737 werden tijdens bouwwerkzaamheden de eerste versteende boomstammen ontdekt. Ook later zijn bij werkzaamheden in en rond de stad nieuwe vondsten gedaan.

Het zogeheten Versteinerte Wald wordt beschouwd als één van de oudste natuurmonumenten ter wereld. Lange tijd waren de versteende stammen te zien in de Zwinger in Dresden, maar tegenwoordig zijn de fossielen ondergebracht in het Museum für Naturkunde in het voormalige Kaufhaus Tietz. De tentoonstelling is vrij toegankelijk en vormt een verrassende afwisseling tussen alle stedelijke bezienswaardigheden.

Nog zo’n typisch Sächsisch woord: Lulatsch. Het betekent zoiets als slungel en wordt in Chemnitz gebruikt als bijnaam voor de schoorsteen van het Kraftwerk Chemnitz. Die naam roept bij mij meteen een persoonlijke herinnering op, want mijn oma noemde mij vroeger ook altijd Lulatsch. De schoorsteen zelf is allesbehalve onopvallend. Met een hoogte van 300 meter is het het hoogste bouwwerk van heel Saksen en al van ver zichtbaar.

Tot 2024 was de schoorsteen nog in gebruik als onderdeel van de elektriciteitscentrale. Inmiddels is de centrale gesloten en kreeg de Lulatsch een nieuwe rol. De Franse kunstenaar Daniel Buren transformeerde de grauwe schoorsteen tot een kleurrijk kunstwerk met verticale banen in alle kleuren van de regenboog. ’s Avonds wordt de toren verlicht met LED’s, waardoor hij als een opvallend herkenningspunt boven de stad uittorent.

Rondom het voormalige krachtwerk loopt een openbaar pad waar inwoners graag wandelen, fietsen of hardlopen. Wie de Lulatsch van dichtbij wil zien, kan hier een rondje maken. Ook vanaf de Schloßteich is de kleurrijke schoorsteen goed zichtbaar, wat mooi laat zien hoe industrie, kunst en dagelijks leven in Chemnitz samenkomen.

Tijdens de industriële bloeiperiode van de 19e eeuw lieten succesvolle ondernemers in Chemnitz hun welvaart zien door het bouwen van statige villa’s. Eén van hen was Herbert Eugen Esche, actief in de textielindustrie en eigenaar van de firma Moritz Samuel Esche, die al in de 17e eeuw werd opgericht. Kousen uit Chemnitz werden wereldwijd verkocht en maar liefst 75 procent van de productie werd geëxporteerd. Voor zijn woonhuis schakelde Esche zijn Belgische vriend Henry van de Velde in. Van de Velde kreeg volledige vrijheid, wat resulteerde in een opvallend modern ontwerp dat tussen 1902 en 1903 werd gerealiseerd.

Villa Esche wordt beschouwd als één van de eerste moderne gebouwen van Duitsland. Van de Velde ontwierp niet alleen het huis zelf, maar ook het complete interieur, waaronder meubels, verlichting en zelfs het servies. Esche woonde tot 1945 in de villa, waarna hij het pand moest afstaan aan een Sovjet-commandant. In de jaren daarna kende het gebouw uiteenlopende functies. Het werd onder meer bewoond door daklozen, gebruikt door de Stasi en later ingericht als school.

Na de DDR-periode kwam de villa terug in handen van de familie Esche. Uiteindelijk werd het pand verkocht, gerestaureerd en opengesteld als museum.

Ik vind de Kaßberg de meest aantrekkelijke wijk van Chemnitz. Wie interesse heeft in architectuur zit hier goed, want de wijk voelt als een openluchtmuseum. Tijdens een wandeling door de straten zie je talloze woonhuizen in Art Nouveau-stijl, gebouwd aan het begin van de 20e eeuw, in de periode dat Chemnitz één van de rijkste industriële steden van Duitsland was. Veel panden hebben rijk versierde gevels, glas-in-loodramen en decoratieve details die verraden hoeveel geld en ambitie hier ooit samenkwamen.

Onder een groot deel van de huizen ligt een netwerk van gewelfde kelders, een minder zichtbaar maar kenmerkend onderdeel van de wijk. Opvallende voorbeelden van zogeheten Majolika-huizen zijn te vinden aan de Barbarossastraße 48–52. Ook de Gustav-Adolf-Straße 21 is een mooi voorbeeld van de architectuur uit deze periode.

Kaßberg is echter meer dan alleen fraaie gevels. Het is een levendige woonwijk met cafés, restaurants en een markthal. Daarnaast ligt hier de voormalige Kaßberg-gevangenis, waar de geschiedenis van repressie tijdens het nazi- en DDR-tijdperk wordt belicht. Juist die combinatie van architectuur, dagelijks leven en beladen geschiedenis maakt een wandeling door Kaßberg zo interessant.

In contrast met Kaßberg laat de wijk Brühl een heel ander gezicht van Chemnitz zien. Tijdens de DDR-periode was Brühl een populaire winkelboulevard, maar na de val van de Berlijnse Muur vertrokken veel inwoners uit de stad. De wijk raakte in verval en leegstand bepaalde lange tijd het straatbeeld. Pas jaren later kwam daar langzaam verandering in.

Met gerichte investeringen en veel lokale initiatieven begon Brühl zich opnieuw te ontwikkelen. Leegstaande panden kregen nieuwe functies, gevels werden opgeknapt en straatkunst gaf de wijk een eigen karakter. Kleine winkels en cafés vestigden zich in de buurt. In 2012 stond nog zo’n 90 procent van de panden leeg, terwijl tegenwoordig ongeveer hetzelfde percentage weer wordt bewoond. Brühl is daarmee uitgegroeid tot een levendige wijk met een duidelijke studenten- en universiteitsfunctie.

Een belangrijk ankerpunt in die ontwikkeling is de Alte Aktienspinnerei, een voormalige industriële locatie die is herbestemd tot universiteitsbibliotheek. Het gebouw symboliseert goed waar Brühl voor staat: een wijk die haar industriële verleden niet heeft uitgewist, maar opnieuw heeft ingevuld.

Na de Tweede Wereldoorlog lag Chemnitz grotendeels in puin. Met de oprichting van de DDR begon een grootschalige wederopbouw, waarbij de stad werd omgedoopt tot Karl-Marx-Stadt. De industrie kwam opnieuw op gang en grootschalige nieuwbouwprojecten volgens socialistische idealen bepaalden het nieuwe stadsbeeld. Historische structuren maakten plaats voor brede pleinen en monumentale gebouwen die de kracht en vooruitgang van het socialistische systeem moesten uitstralen. Chemnitz groeide daarmee uit tot één van de paradepaardjes van de DDR.

In het centrum werd een groot plein aangelegd dat diende als decor voor politieke manifestaties. Als onderdeel van dit nieuwe centrum verrezen onder meer de Stadthalle Chemnitz en het Interhotel Kongreß. De Stadthalle is een herkenbaar voorbeeld van DDR-architectuur en wordt nog altijd gebruikt voor concerten, musicals, beurzen, conferenties en televisieproducties. Het Interhotel Kongreß was destijds één van de meest dominante gebouwen van Karl-Marx-Stadt en functioneert nog steeds als hotel.

Ook buiten het centrum zijn de sporen van de DDR duidelijk zichtbaar. Typische Plattenbau-wijken bepalen het straatbeeld en wie verder kijkt, ziet mozaïeken, gevelversieringen, monumenten en fonteinen die herinneren aan deze periode. De DDR-geschiedenis is in Chemnitz geen afgesloten hoofdstuk, maar een tastbaar onderdeel van het dagelijks stadsbeeld.

In de wijk Kaßberg ligt de voormalige gevangenis die nu bekendstaat als de Lern- und Gedenkort Kaßberg-Gefängnis. De gevangenis werd gebruikt tijdens het nationaalsocialisme, het Sovjetbestuur en later in de DDR-periode door de Stasi. Tussen 1962 en 1989 zaten hier zo’n 33.000 mensen vast, veelal politieke gevangenen die later werden vrijgekocht door West-Duitsland.

Tijdens een bezoek loop je door de voormalige cellen en gangen, nauwelijks aangepast sinds die tijd. De permanente tentoonstelling is opgebouwd rond persoonlijke documenten, foto’s en getuigenissen van oud-gevangenen. Voor mij is de geschiedenis van de DDR bekend. Het valt op hoe weinig dit verleden bij veel mensen nog leeft, terwijl de DDR nog geen halve eeuw achter ons ligt. Ik raakte zo verdiept in de tentoonstelling dat ik hier enkele uren bleef hangen. Dit is geen plek waar je snel doorheen loopt, maar een die je even stilzet.

Om Chemnitz echt volledig te ontdekken, had ik simpelweg te weinig tijd. De stad telt namelijk nog veel meer interessante musea en plekken dan ik tijdens mijn bezoek kon zien. Het smac is het grootste archeologiemuseum van Saksen. Verspreid over drie verdiepingen krijg je hier een overzicht van de geschiedenis van de regio, van de prehistorie tot de industrialisatie. Voor liefhebbers van moderne kunst is het Museum Gunzenhauser interessant, met een uitgebreide collectie uit de 20e eeuw.

Wie zich wil verdiepen in het industriële verleden van de stad kan terecht in het Industriemuseum Chemnitz. Hier staat onder meer een nog werkende stoommachine uit 1896. De DDR-geschiedenis komt aan bod in het Stasi-Unterlagen-Archiv, waar maar liefst 7,5 kilometer aan Stasi-documenten wordt bewaard. In het Fahrzeugmuseum Chemnitz zijn verschillende voertuigen uit de DDR-periode te zien.

Chemnitz is opvallend groen, met 24 parken en drie bosgebieden binnen de stadsgrenzen. Daardoor wissel je cultuur en geschiedenis hier eenvoudig af met wandelen, ontspannen en tijd buiten.

Wie in de Adventsperiode naar Saksen reist, merkt meteen dat de kerstsfeer hier anders is dan in veel andere delen van Duitsland. Vooral in en rond het Ertsgebergte spelen tradities nog een grote rol. Ramen zijn versierd met Schwibbogen, de geur van Räucherkerzen hangt in de straten en handwerk en regionale producten voeren de boventoon.

Door verschillende mensen werd ik getipt om de kerstmarkt van Chemnitz te bezoeken. Na een paar dagen in de stad snap ik waarom. De kerstmarkt ligt verspreid door het centrum en bestaat uit meerdere themamarkten die naadloos in elkaar overlopen. Daardoor voelt het als één geheel. Met meer dan 200 sfeervol aangeklede kraampjes is er volop keuze om iets te eten, te drinken of mee naar huis te nemen. Voor mij is dit één van de fijnere kerstmarkten in Duitsland.

In 2025 droeg Chemnitz de titel Culturele Hoofdstad van Europa. Die erkenning was geen losstaand evenement, maar het resultaat van een ontwikkeling die al jaren gaande is. Met de titel kreeg Chemnitz de kans om zijn industriële verleden, culturele initiatieven en vernieuwingsdrang internationaal te laten zien. Verspreid over de stad vonden tentoonstellingen, evenementen en projecten plaats die vaak juist buiten de gebaande paden lagen.

Ook na 2025 is de impact van dat jaar merkbaar. Investeringen in cultuur, openbare ruimte en samenwerking tussen lokale initiatieven hebben blijvende sporen nagelaten. Voor bezoekers betekent dit dat Chemnitz zich niet presenteert als een opgepoetste evenementenstad, maar als een plek waar cultuur en geschiedenis onderdeel zijn van het dagelijks leven. Wie de stad nu bezoekt, ziet een Chemnitz dat zelfbewuster is geworden en meer laat zien dan alleen zijn industriële verleden.

Chemnitz ligt in het oosten van Duitsland en is vanuit Nederland goed bereikbaar. Met de auto doe je er vanuit het midden van Nederland ongeveer 6 tot 7 uur over, afhankelijk van vertrekpunt en verkeer. De snelwegen richting Leipzig en Dresden zijn goed uitgebouwd, waarna je via regionale wegen Chemnitz bereikt.

Reizen met de trein is eveneens een goede optie. Vanuit Nederland reis je met één of twee overstappen naar Chemnitz, meestal via Leipzig of Dresden. Het station ligt op loopafstand van het centrum. Voor een stedentrip is dit een ontspannen manier van reizen.

Ga je met de auto, houd dan rekening met een milieusticker (Umweltplakette). Deze is verplicht in grote delen van de stad. Parkeren doe je het best in één van de parkeergarages in of rond het centrum. Straatparkeren is beperkt en vaak tijdsgebonden. Bij het boeken van een hotel is het slim om te checken of er een eigen parkeerplaats of parkeergarage beschikbaar is, zeker als je met de auto komt.

Wie graag midden in het centrum verblijft, komt al snel uit bij het Congress Hotel Chemnitz, het voormalige Interhotel Kongreß. Dit hotel ligt centraal en is sterk verbonden met de geschiedenis van Karl-Marx-Stadt in de DDR-periode. Tijdens mijn bezoek heb ik hier niet overnacht, maar het past goed bij het verhaal van de stad.

Aan de overkant van het plein ligt het BIENDO Hotel, waar ik wél heb geslapen. Dit is een prettig hotel met comfortabele kamers en een uitstekend ontbijt. Er is een eigen parkeerplaats beschikbaar, waarvoor je vooraf moet reserveren. De ligging is ideaal voor wie alles lopend wil verkennen.

Daarnaast verbleef ik in het co56 Hotel Chemnitz, gelegen op de Schloßberg, op korte afstand van de Schloßkirche. Het hotel ligt in een groene omgeving en beschikt over ruime kamers en een eigen parkeergarage. Vooral het uitgebreide ontbijt viel hier in positieve zin op. Op loopafstand vind je enkele restaurants en binnen ongeveer een half uur wandel je naar het centrum.

Chemnitz staat niet bekend om uitgesproken culinaire specialiteiten, maar de stad heeft de afgelopen jaren wel een interessante horecaontwikkeling doorgemaakt. Tijdens mijn bezoek aan de stad heb ik gegeten bij Auspanne en Janssen. Beide restaurants bevielen goed en zijn fijne adressen voor een avond uit eten.

Als tip van een local kreeg ik het advies om een ijsje te halen bij Frollein Sommer. Een eenvoudige, maar leuke stop die goed past bij een wandeling door de stad.

Mijn bezoek aan Saksen past in een reeks reizen door deze veelzijdige deelstaat. In de afgelopen jaren heb ik hier verschillende steden en regio’s verkend, en iedere keer laat Saksen weer een ander gezicht zien. Dresden behoort voor mij tot de steden waar ik graag naar terugkeer, terwijl Leipzig juist opvalt door zijn levendigheid en creatieve sfeer. Minder bekende steden zoals Zwickau, Freiberg, Zittau, Görlitz en Bautzen laten zien hoe divers Saksen ook buiten de grote namen is.

Ook op het gebied van natuur heeft Saksen veel te bieden. De Sächsische Schweiz is bij veel bezoekers vooral bekend door de Bastei, maar wie het gebied echt wil ervaren, kan er prachtig wandelen. Ik liep in 2022 de volledige Malerweg en kan die route van harte aanbevelen. In het uiterste zuidoosten van Saksen ligt daarnaast de Oberlausitzer Bergweg, een minder bekende maar afwisselende wandelroute.

Ben je geïnteresseerd in tradities en seizoensbeleving, dan is ook het Ertsgebergte een bezoek waard, vooral in de winterperiode. Op Reizen & Reistips deel ik meer ervaringen en artikelen over Saksen, waarin Chemnitz een logische, maar vaak onderschatte schakel vormt.

• Dresden – uitgebreide stedentrip
• Leipzig – creatieve stad met rauw randje
• Görlitz – één van de mooiste oude steden van Duitsland
• Bautzen – Sorbische cultuur en middeleeuwse kern
• Zwickau – autogeschiedenis en oude binnenstad
• Freiberg – zilvermijnbouw en UNESCO-erfgoed
• Zittau – toegangspoort tot het Zittauer Gebirge

Disclaimer: Mijn bezoek aan Chemnitz is tot stand gekomen in samenwerking met Saksen Toerisme en Chemnitz.Zwickau.Region. Alles wat je in dit artikel leest is mijn persoonlijke mening/ervaring.