Death Road Bolivia: fietsen op de gevaarlijkste weg ter wereld

De officiële naam is El Camino a los Yungas. Deze bergweg werd in de jaren dertig aangelegd tijdens de Chaco-oorlog tussen Bolivia en Paraguay. Paraguayaanse krijgsgevangenen werden ingezet om de route uit te hakken in de steile berghellingen tussen La Paz en Coroico. De omstandigheden waren zwaar en zelfs tijdens de aanleg was de weg al berucht.

Decennialang was dit de enige verbinding tussen de hoogvlakte rond La Paz en het lagergelegen Yungas-gebied. Dagelijks reden hier vrachtwagens, bussen en auto’s over een weg die op sommige plekken nauwelijks drie meter breed is. Tegemoetkomend verkeer moest elkaar passeren langs afgronden die honderden meters diep zijn. Vangrails ontbreken vrijwel overal. Door de beperkte ruimte werd hier links gereden, zodat chauffeurs beter konden inschatten hoeveel marge ze nog hadden langs de afgrond. Regenval veranderde het wegdek regelmatig in modder en vallende stenen waren geen uitzondering.

Vooral in de jaren negentig kwamen hier veel mensen om het leven. In 1995 werd de weg zelfs officieel uitgeroepen tot de gevaarlijkste weg ter wereld.

Sinds 2006 is er een nieuwe, veilige asfaltweg geopend. Het zware verkeer maakt sindsdien gebruik van deze route. De oude Yungas Road wordt tegenwoordig vooral gebruikt door mountainbikers en incidenteel lokaal verkeer.

De naam Death Road trekt nog altijd veel reizigers naar La Paz. Vrijwel iedere dag vertrekken er tours om de route per mountainbike af te dalen. Het vrachtverkeer is verdwenen, maar dat betekent niet dat de weg ineens onschuldig is. Het blijft een smalle gravelweg zonder vangrails op veel plekken en met diepe afgronden direct naast je stuur.

Tijdens mijn tocht merkte ik dat het grootste risico niet zozeer de weg zelf is, maar de combinatie van snelheid, overschatting en materiaal. Een kleine stuurfout op losse stenen is genoeg om onderuit te gaan.

Het gevaar zit vandaag vooral in:

• Slecht onderhouden fietsen
• Onervaren rijders die zichzelf overschatten
• Goedkope aanbieders die besparen op veiligheid en begeleiding

Kies je voor een betrouwbare organisatie met goed materiaal en luister je naar de instructies van de gidsen, dan is de tocht goed te doen voor iedereen met een normale basisconditie en enige fietservaring. Het blijft een bergweg, maar het is geen roekeloze sprong in het diepe.

De meeste tours vertrekken vroeg in de ochtend vanuit La Paz. Je start op ruim 4.500 meter hoogte in een koud en mistig berglandschap. De eerste kilometers gaan vaak over asfalt zodat je aan je fiets kunt wennen. Zie het als een kleine opwarmronde.

Daarna begint het echte werk. De onverharde Yungas Road slingert naar beneden richting het warmere, groene laagland. In totaal daal je bijna 3.500 hoogtemeters. Naarmate je daalt verandert het landschap in subtropische vegetatie met watervallen en steile groene wanden.

Het tempo bepaal je grotendeels zelf. Zie deze tour absoluut niet als een wedstrijd. De gidsen letten continu op de groep en stoppen regelmatig om iedereen bij elkaar te brengen.

Het was al jaren mijn droom om eens de Death Road af te fietsen. Als puber had ik ooit een artikel gelezen in de Quest over deze gevaarlijke weg. Alleen al de foto bij het artikel vond ik indrukwekkend en sindsdien stond Bolivia eigenlijk op mijn lijstje. Ik was daarom benieuwd of de tour ook nog echt spannend zou zijn. De reputatie is immers enorm.

Op de weg naar het beginpunt van de tour krijg je duidelijke instructies en regels waar iedereen zich aan moet houden. Ook wordt er beschermkleding uitgedeeld. Vlak voor vertrek wordt de fiets zelfs ingezegend voor een veilige afdaling, een klein ritueel dat laat zien hoeveel respect deze weg nog altijd afdwingt.

Om te wennen aan je fiets, worden de eerste kilometers op de geasfalteerde weg afgelegd. Je fiets dus tussen het dagelijkse verkeer, maar door de afdaling met een gigantische snelheid. Vrachtwagens lijken stil te staan en de wind zorgt voor tranen in mijn ogen. Tijd om van de omgeving te genieten heb je nauwelijks door deze snelheden. Daarna gaan we een stuk offroad zodat we ook kunnen wennen aan de omstandigheden van de Death Road.

Ondertussen kijken de gidsen naar onze technieken, geven ze tips of motiveren ze ons. Niet iedereen van de groep oogde ontspannen. Sommige deelnemers waren zichtbaar zenuwachtig en twijfelden bij het idee om zo’n lange afdaling te maken. Dat moment maakte voor mij duidelijk dat deze tocht vooral geschikt is voor mensen die zich comfortabel voelen op een fiets en niet in paniek raken bij snelheid of hoogte.

Na de opwarmronde rijden we met de bus naar het startpunt van de Yungas Road. Het is mistig en het miezert een beetje. Typische omstandigheden om de gevaarlijkste weg af te fietsen. Nogmaals krijgen we duidelijke instructies. Vervolgens nemen de mannen het voortouw en gaan ze er als een speer vandoor.

We moeten nog altijd links blijven fietsen, die regel is nog altijd van toepassing. Dat betekent ook dat je je ogen echt op de weg moet houden en niet kan genieten van de omgeving. Er kunnen enkele losse stenen op de weg liggen waardoor je lelijk kunt vallen met deze snelheden. Enkele mannen willen zich iets teveel bewijzen en vallen van hun fiets, maar ze komen er zonder verwondingen vanaf.

In een van de bochten nam ik zelf iets te veel snelheid mee en kwam ik uit op een strook losse stenen waardoor ik bijna viel. Dat moment maakte voor mij duidelijk dat de Death Road geen attractie is die je gedachteloos afdaalt. Je moet comfortabel zijn op een fiets, kunnen remmen op grind en vooral je snelheid onder controle houden. Wie dat onderschat, merkt hier snel hoe weinig marge er is.

De afdaling zelf is langer dan je vooraf denkt. Kilometer na kilometer slingert de weg naar beneden. Het landschap verandert langzaam van kaal berggebied naar groen en vochtig Yungas-gebied. Soms fiets je dicht langs de bergwand, dan weer langs een open afgrond waar je liever niet te lang naar kijkt. Je zit constant in een soort focusmodus: remmen, kijken, positie kiezen. Pas tijdens de korte stops besef je hoe ver je al bent gedaald.

Er worden regelmatig stops gemaakt zodat de groep bij elkaar kan komen en je even de tijd hebt om te genieten van de omgeving waarin je je bevindt. Tijdens de stops kijk je uit over valleien en zie je de mist tussen de bergen hangen. Dat maakt deze tocht meer dan alleen een adrenaline-activiteit.

Uiteindelijk kwamen we allemaal heelhuids aan bij het eindpunt.

In La Paz zijn tientallen aanbieders die de Death Road aanbieden. De prijzen lopen flink uiteen. Dat maakt het verleidelijk om voor de goedkoopste optie te gaan, maar dit is niet de plek om te besparen op materiaal of begeleiding.

De verschillen zitten vooral in kwaliteit van de fietsen en in de begeleiding onderweg. Let daarom vooraf op de volgende punten:

• Hydraulische schijfremmen in plaats van eenvoudige remsystemen
• Goed onderhouden mountainbikes
• Beschermende kleding inclusief helm en handschoenen
• Kleine groepen
• Twee gidsen per groep
• Een ondersteunend voertuig dat achter de groep rijdt
• Recente en consistente reviews

Ik koos voor Gravity Bolivia. Zij staan bekend als een van de professionelere aanbieders in La Paz. De prijs ligt iets hoger dan bij veel andere organisaties, maar je merkt dat veiligheid voorop staat. De fietsen worden na iedere rit gecontroleerd en de begeleiding is strak georganiseerd. Een extra voordeel was dat onze gids Robbie uit Nederland kwam, wat het net iets persoonlijker maakte.

Wil je deze tour zelf boeken, dan kun je de Gravity Bolivia tour ook vooraf reserveren via GetYourGuide. Daar zie je direct actuele prijzen, wat er inbegrepen is en recente reviews van andere reizigers.

De prijs van een Death Road tour ligt meestal tussen de 90 en 150 euro per persoon. Het exacte bedrag hangt af van de aanbieder en wat er inbegrepen is.

De verschillen zitten vooral in:

• Het type fiets en de kwaliteit van de remmen
• De grootte van de groep
• Beschermende kleding
• Extra’s zoals lunch, foto’s of een T-shirt
• De reputatie en ervaring van de organisatie

Goedkopere tours lijken aantrekkelijk, maar vaak wordt daar bespaard op onderhoud of begeleiding. De Death Road is geen plek om te besparen op remmen of materiaal. Een paar tientjes verschil merk je hier direct in kwaliteit.

Je hoeft geen ervaren mountainbiker te zijn, maar enige fietservaring is wel belangrijk. Je moet comfortabel kunnen remmen, sturen en balans houden op een onverhard wegdek.

Het is geen wedstrijd. Niemand zal je achteraf vragen hoe snel je beneden was. Laat je niet opjagen door anderen en houd je eigen tempo aan. De gidsen geven duidelijke instructies en verwachten vooral dat je die opvolgt.

Ben je onzeker op een fiets of heb je weinig controle bij afdalingen, dan is deze tour waarschijnlijk geen goede keuze. De combinatie van snelheid, grind en hoogte vraagt om rust en controle.

Draag kleding in lagen.
Je start boven op grote hoogte waar het koud en mistig kan zijn. Naarmate je afdaalt wordt het warmer en vochtiger. Met lagen kun je onderweg eenvoudig iets uittrekken. Overtollige kleding leg je in de bezemwagen.

Neem schone kleding mee.
Na afloop kun je vaak douchen bij het eindpunt. Het is prettig om droge kleding bij je te hebben, zeker als het onderweg heeft geregend.

Bescherm je huid tegen de zon.
Ook bij bewolking is de UV-straling op hoogte sterk. Smeer je vooraf in en neem een zonnebril mee tegen wind en stof.

Overweeg een actioncam.
Tijdens het fietsen heb je weinig gelegenheid om foto’s te maken. Fotograferen tijdens het fietsen is ook niet toegestaan. Een actioncam op je helm of stuur is praktischer dan een losse camera.

Gebruik je gezonde verstand.
Dit blijft de belangrijkste tip. Laat je niet opjagen door snellere deelnemers en houd je eigen tempo aan. De Death Road is geen wedstrijd.

Ik vond de Death Road tour een van de tofste activiteiten tijdens mijn reis door Bolivia. En niet alleen vanwege het imago van deze weg. De combinatie van enorme hoogteverschillen, ruige berglandschappen en het idee dat je over een weg rijdt met zoveel geschiedenis maakt dit een bijzondere ervaring. De tour is geen pure adrenaline-rit, maar ook geen simpele fietstocht. Het vraagt aandacht, maar levert ook indrukwekkende uitzichten en een verhaal op dat je niet snel vergeet.

Voor mij hoort de Death Road bij de meest bijzondere activiteiten die je in Bolivia kunt doen. En ja, het blijft bijzonder om achteraf te kunnen zeggen dat je de Death Road hebt overleefd.

Benieuwd hoe ik de Death Road heb ingepland tijdens mijn reis door Bolivia? In mijn uitgebreide reisroute lees je hoe je deze tour logisch combineert met La Paz, de zoutvlaktes van Uyuni en het zuiden van Bolivia.