Urbex

Urbex: Hasard Cheratte

Het bezoeken van verlaten of vervallen gebouwen. Met een goede vriend van me heb ik het er al een tijd over. Het lijkt ons spannend en interessant, maar ook kunnen we er mooie foto’s maken. Dit fenomeen noemt men urban exploring. Afgelopen december maakten we de afspraak: in 2017 gaan we echt eens urbex-en. In december spreken we nog over het voormalige FC Wageningen stadion, dat ooit het decor is geweest voor betaald voetbal in Nederland. Het stadion is al geruime tijd niet meer in gebruik en is sindsdien behoorlijk vervallen. Maar wanneer we ons verder oriënteren, stuiten we op Hasard Cheratte in het Belgische Visé.

Hasard Cheratte is een begrip in de urbex scene. Deze enorme verlaten kolenmijn aan de rand van Luik was jarenlang een belangrijk onderdeel geweest van de lokale en regionale economie. De omvang van het complex en de geschiedenis van het gebouw is interessant en de bouwstijl van het complex is prachtig. Daarbij worden we ook enthousiast van de vele fraaie foto’s die we op internet zien. We laten het bezoek aan het FC Wageningen stadion varen en gaan ons verdiepen in Hasard Cheratte. Al snel heb ik door hoe we het complex kunnen betreden en wat we kunnen verwachten. We plannen een datum in januari en ik kijk uit naar mijn eerste urbex-ervaring. Maar een dag voordat we vertrekken begint het te sneeuwen en stellen we ons bezoek toch even uit.

Ruim een maand later een nieuwe poging en ditmaal zonder problemen. De camera is opgeladen, mijn statief staat klaar en op het laatste moment besluit ik ook om mijn videocamera mee te nemen. Voordat ik vertrek bekijk ik nog enkele laatste berichten van urbexers die het pand recent hebben bezocht. Het blijkt dat men gestart is aan een sanering en dat er gebouwen worden verwijdert. Ik hoop dat we niet te laat zijn. Tijd om de auto te pakken en richting België te rijden. Na een klein uur parkeren we onze auto niet ver van het complex.

Urbex: Hasard Cheratte
De oude kolenmijn Hasard Cheratte

De geschiedenis van Hasard Cheratte

De gebouwen van Hasard Cheratte dateren uit de tijd dat er door de industriële revolutie in Europa een enorme vraag naar steenkool ontstond. Door de aanwezigheid van veel steenkolenmijnen en de groeiende staal- en machine industrie werd Wallonië in de 19e eeuw een welvarende streek. Veel Vlamingen en Nederlanders die in Limburg woonden verhuisden naar Wallonië. Zo vestigden zich duizenden arbeidsimmigranten in de provincie Luik. In 1848 begon men met het graven van twee schachten die 170 en 250 meter diep waren. In totaal werden er vier schachten gegraven. Één in het hoofdgebouw, twee in de omliggende omgeving en één op de heuvels. De diepste schacht was 480 meter diep. Door een overstroming van de Maas in 1877 liep de mijn vol met water en vonden veel arbeiders de dood. Hierna werd de mijn tijdelijk gesloten, tot het in 1907 een nieuwe eigenaar kreeg. De mijn werd flink uitgebreid met een Malakoff toren met de kantelen en Gotische ramen. De derde schacht werd gegraven en de dertig meter hoge Schacht nummer 1 kreeg twee gelijkstroom motoren voor de bediening van de liftkooien. Het was de eerste elektrisch bestuurbare liftschacht in België. Ook werden er wasruimtes gebouwd en een gebouw voor de administratie.

Tussen 1920 en 1930 werd de productie van steenkool verhoogd dankzij nieuwe havens en de aanleg van spoorlijnen. In die periode werkten ruim 1500 arbeiders bij Hasard Cheratte. Om deze mensen te kunnen huisvesten werd er in 1925 rondom de mijn een stad gebouwd waar de mijnwerkers en hun familie konden wonen. Veel van deze vakwerkhuizen staan er op de dag van vandaag nog. In de hoogtijdagen van de jaren 60 werd er ruim 1000 ton steenkool boven de grond gehaald. Doordat er onder de grond ook gebruik werd gemaakt van elektriciteit, was deze steenkoolmijn één van de modernste mijnen van de 19e eeuw. Ook was er een moderne uitrusting voor brandbestrijding, stoommachines en pompen voor ontwatering. Maar in de 20e eeuw verouderde de mijn. Tot aan 1962 werkten er zelfs nog paarden onder de grond. In de jaren 70 nam de vraag naar steenkool af en liepen de opbrengsten terug terwijl de kosten alsmaar hoger werden. De steenkolenmijn kon niet meer tippen aan de buitenlandse mijnen of alternatieve brandstoffen zoals olie en gas. Langzaam aan verlieten meer en meer mensen de mijn. Zo werkten in 1974 nog 960 mijnwerkers en drie jaar later waren het er nog maar 590. In 1977 werd de mijn voorgoed gesloten, hoewel er nog voor ruim 50 jaar aan steenkool onder de grond lag en er nog ongebruikte locomotieven in de mijnen stonden. Hiermee kwam er een einde aan een lange geschiedenis van steenkoolwinning in Cheratte die op 26 december 1848 begon. Het gebouw werd geplaatst op een monumentenlijst, maar verder aan zijn lot overgelaten. De poorten zijn gesloten en waarschuwingsborden moeten mensen buiten houden.

Hasard Cheratte verkennen

Tegenwoordig ligt Hasard Cheratte er verlaten bij en neemt natuur de overhand. De sloopwerkzaamheden zijn reeds gestart, maar gelukkig zijn er nog volop gebouwen die we kunnen betreden. Na een glibberige afdaling vanaf de heuvels bereiken we de oude steenkolenmijn. We zien de schachten waar nog een rails naar binnen loopt. De schachten zijn afgesloten en kunnen niet meer bezocht worden. We betreden het hoofdgebouw waar we de vele verdiepingen ontdekken. Er zijn veel ruimtes met douches, kleedruimtes en lockers te zien. Hier een daar hangen nog kleren en er slingeren nog laarzen en werkschoenen. Het zien van al deze ruimtes geeft aan dat hier veel mensen moeten hebben gewerkt. We bekijken de elektrische liften waar we bovenaan in de toren de nieuwe bewoners van het pand ontmoeten. Duiven hebben hier een rustige plek weten te vinden immers. In sommige gebouwen zijn mensen bezig geweest met graffiti wat het sfeertje nog onheilspellender maakt. In andere ruimtes heeft het dak het begeven en kunnen we zo naar buiten kijken. Op sommige plekken kijken we zo in de tuinen van de omliggende woonhuizen, die erg dicht bij de mijn gelegen zijn. Op de grond liggen nog allerlei spullen. Het lijkt erop alsof de mijnwerkers in aller ijl vertrokken zijn en hun spullen nooit hebben opgeruimd of meegenomen. Naast allerlei kleding en schoenen komen we zelfs boekjes met notities tegen die geschreven zijn in 1970. Het is gaaf om alle het interieur en rondslingerende spullen te zien.

In totaal blijven we drie uur op het complex ronddwalen en hebben we vrijwel alle ruimtes bekeken. Wanneer we aanstalten maken om te vertrekken zien we ook andere mensen rondlopen. We maken nog even een praatje met ze en gaan daarna de berg weer op en terug naar de auto. Onze eerste urbex-ervaring hebben we erop zitten en het was echt gaaf. Voor een eerste trip hebben we direct een mooie locatie uitgezocht. En we zijn net op tijd. Het complex zal binnenkort gesloopt of gerenoveerd worden voor andere doeleinden. Gelukkig hebben we dus nog een stukje geschiedenis kunnen zien en hebben we deze klassieke urbex-locatie nog net op tijd kunnen bezoeken. Geniet nog even mee met deze foto’s.

Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Urbex: Hasard Cheratte
Hasard Cheratte, februari 2017

Deel deze pagina

Over de auteur

Danny van der Meijden

Ik ben een webdesigner/webdeveloper/video-editor en één van mijn grootste hobby's is het maken van reizen. Niet alleen geniet ik van al het pracht en praal dat de wereld heeft te bieden, maar tevens ben ik er gek op om video's en veel foto's te maken van datgene wat ik zie.

Ik reis graag ieder jaar van continent naar continent en wil zoveel mogelijk op eigen houtje ontdekken en zien!

We zijn benieuwd naar jouw mening

Reacties

Nog meer reisverhalen

Meer blog berichten

Reistips

Night Tour met The Bug Lady in Costa Rica

Costa Rica kent een rijk dierenleven dankzij het grote aantal eco-systemen. Je zult ongetwijfeld veel dieren zien in de verschillende nationale parken die vaak beschermd natuurgebied zijn. Soms heb...

Reisvideo Freiberg

Reisvideo

Reisvideo Freiberg

In maart bezochten we voor de tweede maal de 'zilverstad' Freiberg in Saksen. Enkele weken terug konden jullie al een fotoverslag zien van deze Duitse stad. Aangezien ik ook een videocamera had...

Sandboarden in Lomas de Arena

Reistips

Sandboarden in Lomas de Arena

Santa Cruz de la Sierra is één van de grootst groeiende steden van Bolivia. Toch staat het toerisme hier nog in de kinderschoenen. Je moet goed zoeken naar bezienswaardigheden en activiteiten....